beyefendim

Bu şehirde her şey unutulur,
Bir cümlede kaybolur isimler.
Duvarda yankılanan bir ses gibi,
Bizden geriye ne kalır, kim bilir?

Moric fısıldar, göz kırpar, gülümser,
Orhan yine kaybolur kelimelerle.
Cemil Yok, zaten yoktu ki içimde,
Gül Hanım hapsoldu o şiirde…
Çiklet Apartmanı’nda zaman çiğnenir,
Postacı bekler, haberler gecikir.
Bir telefon kulübesinde yankılanan
Cevapsız çağrılar gibi isimler silinir.
Herkes işine geleni biliyor,
Kimse kimseyi duymuyor...
Sokaklar yalnız adımları sayıyor…
Ama biri hâlâ konuşuyor.
Çiklet Apartmanı’nda zaman çiğnenir,
Postacı bekler, haberler gecikir.
Bir telefon kulübesinde yankılanan
Cevapsız çağrılar gibi isimler silinir.
Herkes işine geleni biliyor,
Kimse kimseyi duymuyor...
Sokaklar yalnız adımları sayıyor…
Ama biri hâlâ konuşuyor.


Bir Fatih, bir Gölge, bir Hakan,
Anlatılmyan bir hikâye.
Yolun sonunda var mı biri,
Yoksa herkes unutup gitti mi?

Şu garson kızın gözleri
Anlatır kayıp sayfanın
Bükülmüş hayallerini...
Bize sadık olan kimdi?

Çiklet Apartmanı’nda zaman çiğnenir,
Postacı bekler, haberler gecikir.
Bir telefon kulübesinde yankılanan
Cevapsız çağrılar gibi isimler silinir.
Herkes işine geleni anlıyor,
Kimse kimseyi duymuyor...
Sokaklar yalnız adımları sayıyor…
Ama biri hâlâ konuşuyor.

Beyefendim, başlık neydi?
Kim bilir kim söylerdi...
Sadık nereye gitti?
Orhan, bize ne söyledi?

Herkes işine geleni biliyor,
Kimse kimseyi duymuyor.
Herkes işine geleni duyuyor,
Kimse kimseyi duymuyor.
Beyefendim, başlık neydi?
Kim bilir kim söylerdi...
Sadık nereye gitti?
Orhan, bize ne söyledi?