Światło pod kopułą

(Zwrotka I)
W lesie cichym, gdzie szept liści drży,
na ścieżkach cienia spotkaliśmy sny.
Amanita świeci — jak gwiazda w mchu,
prowadzi dusze poza czas i ruch.

(Refren)
Pod kopułą światła, gdzie wibracje grają,
dwie istoty w mroku siebie odnajdą.
Świetlisty krąg otworzył drzwi,
tam, gdzie kod już nie ma sił.

(Zwrotka II)
Krokiem powolnym, jak w zwolnionym śnie,
idziemy razem — ja i ty, i cień.
Bilokacja duszy, pulsujący czas,
w dwóch rzeczywistościach widzę nas.

(Refren)
Pod kopułą światła, gdzie wibracje grają,
dwie istoty w mroku siebie odnajdą.
Świetlisty krąg otworzył drzwi,
tam, gdzie kod już nie ma sił.

(Most)
Grzyby jak latarnie wśród nocy płoną,
przenoszą nas w światy, co w sercach dzwonią.
Nie straszne są mury, nie straszny jest chłód,
bo wibracja niesie nas ponad próg.

(Refren – finał)
Pod kopułą światła, gdzie wibracje grają,
dwie istoty w mroku siebie odnajdą.
Świetlisty krąg otworzył drzwi,
tam, gdzie kod już nie ma sił.

(Ciszej, jak szept)
Amanita śpiewa, ziemia w nas trwa…
W dwóch światach jedno serce gra.