JAK SERDUSZKO WEDROWAŁO I CO W ŚWIECIE JE SPOTKAŁO

Za górami, za lasami,
za siedmioma dolinami,
tam, gdzie oko już nie sięga,
co zapiszę w swoich księgach,
tam ruszyło w świat serduszko.
Poprzez pola, krętą dróżką
na swych nóżkach świat przemierza.
Gdzie tak idzie? Dokąd zmierza?
Jest tak czyste, tak radosne,
że, gdzie stąpnie, czyni wiosnę.
Czego dotknie – sad zakwita,
kogo spotka – wdzięcznie wita,
z biedronkami pogaduje
i gdy trzeba poratuje.
A co spotka w wielkim świecie,
tego wkrótce się dowiecie
i wy duzi, i wy mali,
lecz musicie być wytrwali.
Czy jest słońce, czy ulewa,
idzie naprzód, piosnkę śpiewa,
podskakuje, tańczy wkoło.
Ach, jak pięknie, jak wesoło
wszystkim duszę swą raduje
i ze słonkiem w świat wędruje!
Ptasie głosy je prowadzą.
Ale dokąd zaprowadzą?
Małe panie i panowie,
właśnie teraz wam opowiem.
Widzi pałac, do bram puka.
Czy tu znajdzie, czego szuka?
I choć furty otwierają,
to niechętnie zapraszają.
Wchodzi, patrzy i zdumione
widzi stoły zastawione
i przecudnie lśniące złota
w kryształowych, pięknych wrotach,
a tuż przy nich, jak na tronie,
niczym król w swojej koronie,
panicz siedzi – z cicha szydzi.
Czyżby gościa się powstydził?
Umęczone, rade spocząć
choć na chwilę, by odpocząć
i zaczerpnąć łyczek wody,
nie z łakomstwa – dla ochłody.
A, że słabe, zwolna siada
i zaczyna opowiadać,
że wędruje długie lata,
że schodziło tak pół świata
i zmęczone już tą drogą.
Lecz tu gościa nie wspomogą!
Każdy szydzi, w głos się śmieje,
zamiast ciepła chłodem wieje,
wszędzie pycha, mnóstwo złości.
Więc opuszcza zacnych gości,
bo tu, dziatki, nie zastało,
czego skrzętnie tak szukało.
I ruszyło zawiedzione
w dal, w nieznaną sobie stronę.
I wędruje, wciąż wędruje,
nóżki bolą, w piersiach kłuje,
no i zgłodniał już mu brzuszek.
Gdyby dali choć okruszek,
choć kromeczkę, łyżkę miodu,
nie odczułoby tak głodu.,
I by brzuszek poratować,
musi dalej w świat wędrować.
Mija łąki, mija gaje.
Widzi strumyk, więc przystaje,
by ugasić swe pragnienie.
Może znajdzie i schronienie
i odetchnie po podróży,
a za łóżko mech posłuży?
I wtuliło się cichutko,
tu, gdzie miękko i cieplutko,
słonko w nosek je musnęło,
i spokojnym snem zasnęło.
Nagle, pośród błogiej ciszy,
zdaje mu się, że gdzieś słyszy
głos w oddali. Ktoś je woła?
Wstaje, zerka dookoła,
a ku niemu właśnie zmierza
serce, co też świat przemierza.
W ręku niesie bukiet kwiatków,
z polnych chabrów i bławatków,
a błękitnych niczym z nieba.
Skąd wiedziało, co mu trzeba?
I wtem serce mocniej bije,
bo poczuło, że znów żyje!
Czy już wiecie, co się stało?
Serce sercu szczęście dało!
I choć długo się szukały,
to nareszcie się spotkały.
I do dzisiaj żyją przecie,
gdzieś w dalekim, wielkim świecie,
i swe szczęście wciąż rozdają.
Lecz nie wszyscy je dostają!
A wy chcecie, dziatki moje,
też odnaleźć szczęście swoje?
Serca czyste mieć musicie,
życie spędzać pracowicie,
życzliwością wszystkich darzyć.
A kto wie, co się wydarzy?
I być może opowiecie
o przygodach waszych w świecie,
a zaczniecie je słowami:
„Za górami, za lasami,
za siedmioma dolinami.