Рамантычны Брэст

Вечар, студзень снег идзе
Ён адразу тае на паветранным аутамабильным шкле
Быцам бы прачнулася ад сну зима
Яна усё наваколле белязною замяла
Дрэвы усе стаяць у снезе
Прыгожа у гэты час на вулицы канешне
Надвор..е у радасць для мне
Кали на вулицы слабы мароз и снег идзе
Здаецца гэта незвычайны вечар
Рамантычнае пачуцце захапляе сэрца
Яшчэ у дадатак да усяго з гары
На санках дзеци кат аюцца як у маленству ты
Пакинут з заду чыгуначны вакзал
Ён як палац прыгожа бачыцца з мачта
А далей парк на плошчы ёлка на ёй вяликия шары з каляднай зоркай
Касцёл тэатр алея славы
Так людзи кличуць вулицу дзе ад прадпрыемствау красуюцца пад лихтарами экспонаты
Брадвей за скверыкам свободы
Там помник усталяваны
Да тысячагоддзя города з анелам
Бульвар проспект царква,музэй
Уратаваных каштоунасцей
У крэпасць зоркай галоуны уход
Пераязджаю Мухавец праз аутамабильны новы мост
И так бы ехау хоць куды
Па тых вулицах дзе вырас ты
Дзе сустрэу кались сваю любоу
Дзе прайшло жыцце тваих бацькоу
Па тых вулицах дзе ходзяць твае дзеци
Бо гэта родны горад ён кранае маё сэрца
И минавита нешта новага убачыш для сябе
У час кали на вулицы слабы мароз и снег идзе идзе идзе
Так атрымаушы асалоду
З настроем добрым павяртаешся да дому
И думку напауняе змест
Як добра што ты таки мой ро́дны и каха́ны горад Брэст