Zamanın Ötesinde

Verse 1
Bir adam vardı, zamanı yutan,
Göğüsledi sonsuzluğu, gözlerinde fırtınalar,
Geçmişte kaybolmuş bedenlerle yaşarken,
Bir arkadaş özleminde kıvranan bir Sahip vardı.
Pre-Chorus
İlk bedeni Venüs’te gömüldü,
Zamanla eridi, parça parça oldu,
Ama şimdi burada, her şeyi bilen,
Bir yoldaş istiyor, bir umut peşinde.
Chorus
Zamanın ötesinde biz vardık,
Küllerimizden yeniden doğan yaralarla,
Bir oyun, bir plan, nihayet bir tuzak,
Ve bir söz: “Hiçliğin ötesinde sen varsan…”
Verse 2
Gül geldi ve Mimar’ın kalbinde ateşi yaktı,
Hiçlik Meydanı’nda yeminlerle kutsandı.
Ama karlar yağdı, onları ayırdı,
Ve zaman akarken her şey dondu.
Pre-Chorus
Müdür girdi, yüzü değişti,
Zamanın çarkları arasında kayboldu,
Bir teklif sundu: "Ölümsüzlük seninle olsun!"
Ama Gül, özgürlük için döndü.
Chorus
Zamanın ötesinde biz vardık,
Küllerimizden yeniden doğan yaralarla,
Bir oyun, bir plan, nihayet bir tuzak,
Ve bir söz: “Hiçliğin ötesinde sen varsan…”
Bridge
Mimar, bebeğin adı Hak,
Gül ise sonsuza gömüldü,
Zaman kristalleri ellerde,
Her kristalde saklı bir kader.
Verse 3
Hari, Büşra, uzak diyarlarda,
Bir çocuğa dönüştü, belki yeniden başlar,
Müdür ve Mimar yüzleştiler,
Bir kristal parladı, geçmişe döndüler.
Outro
Ve sonunda sessiz, ışıksız bir boşluk,
Zaman durmuş, her şey susmuş.
Ama bir iz bıraktı, geçmişe dokundu,
Sezon finalinde, her şey sona erdi...