พอกันที

ลมหนาวมาแล้ว หัวใจยังไม่คลายเจ็บ ความช้ำที่เก็บ ไม่ทันที่จะจางหาย
ผ่านมากี่คน ก็ยังไม่เคยได้ใจ ถูกเทง่ายดาย เหมือนตายซ้ำแล้วหลายหน
หันมองดูฟ้า น้ำตาก็แห้งหายเหือด ใจช้ำโดนเฉือด หัวใจจุกเลือดไหลล้น
ฟ้าคงลืมดิน เซาะรินมลายด้วยฝน กลายเป็นโคลนข้น ทะล้นทับท่วมปฐพี
ทุกข์เวทนา รักเกินไป ไม่ทันหนีออก สัญญาณเตือนบอก ขัดข้อง มาแล้วหลายปี
คงถึงเวลา ที่หัวใจต้องลาสักที ขืนไป ก็ฝืนเต็มที่ รออีกหลายปี ก็คงเหมือนเดิม
หน้าหนาวปีนี้ พอกันที รักที่ลวงหลอก เหมือนดังสายหมอก ที่จริงแล้วเป็นฝุ่นควัน
มาแฝงทำลาย หัวใจ ให้ปอดตีบตัน เลิกคิดเพ้อฝัน เจอกัน แค่มองหางตา