241067

[Verse]
แสงตะวันลับลาขอบฟ้า เสียงสกุณาเงียบลง ฟ้ากลายสีดำ
หรีดริ่งเรไรร่ำร้องกล่อมใจคนช้ำ ให้เพลินลืมถ้อยคำ สัญญาที่เธอให้ไว้
[Verse 2]
คิดถึงวันที่เราแรกพบต่างเฝ้าเพียรคบ พูดคุยไม่เคยห่างไกล
แต่มาวันนี้ ทำไมเธอถึงห่างไกล ไม่ค่อยมาชิดใกล้ เหมือนคนไม่เคยรักกัน
[Chorus]
ใจของเธอ ช่างผันแปรง่ายดาย จากคนที่เคยชิดใกล้
กลับกลาย แปรผันห่างกัน เขาคงดี เลิศพร้อมยอมสิ้นสัมพันธ์
ความรักเราจึงสั้น เธอปันใจแล้วลืมเลือน
[Verse]
ขอวิงวอนฟ้าดินสักครั้ง ด้วยจิตลูกยัง เฝ้ารอรักเก่ามาเยือน
แต่มาวันนี้ ผ่านวัน ผ่านปี ผ่านเดือน ความรักดังเสมือน ดวงเดือนลับเลือนข้างแรม
[Bridge]