ขุนควรรอเธอ

ขุนควรครวญคร่ำคล่ำคล้องละเมอ
เฝ้าคิดถึงเธอที่รักยามเธอจากไกล
ขุนควรครวญคร่ำละเมอร่ำไป
เฝ้าห่วงดูใจแล้วเธอไกลไปจากฉัน
สองเราเคยให้สัญญาต่อกัน
ขุนควรคืนนั้นลำน้ำควรจงเป็นพยาน
ให้รักเราคงมั่นผูกพันธ์ดั่งสายลำธาร
ประดุจวิญญาณสายธารแห่งลำน้ำควร
*แต่ความจริงนั้นไม่เหมือนเดิม
เมื่อเธอเริ่มลากจากฉันไป
เธอไปเรียนอยู่เมืองหลวงแสงสีสดใส
เธอทิ้งฉันให้อยู่บ้านป่าเฝ้าน้ำป่าดอย
ขุนควรต้องเศร้าเพราะเฝ้ารอเธอ
เฝ้าฝันละเมอสักวันเธอคงกลับมา
คอยแล้วคอยเล่าเฝ้าคอยนับวันเวลา
แต่เธอหายหน้าไม่กลับคืนมาขุนควร*
(หรือเธอลืมว่า ฉันรออยู่ที่ขุนควร)