Naimi si i ri

Naim Muqolli djalë i ri,
Nana vetë e mësoi,
Pesëmbëdhjetë vjeç në tregti,
Me punë zanatin e fitoi.

Krejt tregu bënte çudi,
Qysh ky djalë kaq i ri,
Pesëmbëdhjetë vjet i kishte,
E tregtinë mirë e dinte.

Strofa 2 – Vitet e para

Pas disa vitesh tu punu,
Tu fitu e tu përparu,
Naimi kurrë nuk u ndal,
Për çdo ditë më shumë punoi.

Me mund e djersë të ballit,
Tregtinë gjithmonë e zhvilloi,
Dhe me punën e tij të madhe,
Emër të mirë fitoi.

Strofa 3 – Fjala e nanës

Një ditë nana i tha:
“Bir, tash koha ty të erdhi,
Duhet tash me u martu,
Një familje me kriju.”

Naimi fjalën ia dëgjoi,
Për familje mendoi,
E kështu në një ditë të mirë,
Jetën tjetër e filloi.

Strofa 4 – Shazadja

U martua me Shazadenë,
Për grua ai e mori,
Nana vetë fort u gëzua,
Se familja nisi me u shtu.

Me dashni e me gëzim,
Ata jetën e vazhduan,
Dhe bekimi prej Zotit erdhi,
Në familje fëmijë shtuan.

Strofa 5 – Fëmijët

Zoti falte plot fëmijë,
Edhe vajza, edhe djem,
Shtëpia nisi me u mbushë,
Me gëzim e me hare.

Një nga një familja u shtua,
Naimi zemrën e gëzoi,
Për fëmijët e për familjen,
Puna kurrë nuk e ndaloi.

Strofa 6 – Shtëpia

Me tregti vazhdoi punën,
Ditë e natë ai punoi,
Tu fitu e tu kursy,
Për familjen mendoi.

Kur familja u bë më e madhe,
Një shtëpi nisi me ndërtu,
Gur mbi gur e me shumë mund,
Për familjen me e përfundu.

Strofa 7 – Mjeshtër i tregtisë

Pas disa vitesh në tregti,
Ekspert në këtë lami u bë,
Krejt tregu ia kishte lakmi,
Për punën që ai e bëri.

Prej atij djali pesëmbëdhjetë vjeç,
Që dikur tregun e habiti,
U bë burrë i madh në tregti,
Me emër e me respekt.

Strofa 8 – Dyzet vjet më vonë

Tash dyzet vjet tu punu,
Familja shumë është shtu,
Me nipa e me mbesa,
Shtëpia plot është gëzu.

Kur i sheh të gjithë përreth,
Zemra mbushet me gëzim,
Gjithë ajo punë e gjithë ai mund,
Sot u kthyen në bekim.