WNIEBOWSTĄPIENIE
v5
@Jerzyna K
WNIEBOWSTĄPIENIE
v5
@Jerzyna K
Testi
Niebo otworzyło swoje bramy,
Ziemia została gdzieś daleko.
Ucichł wiatr pomiędzy drzewami,
Światło spłynęło ponad rzeką.
Nie było lęku ani słowa,
Tylko cisza pełna znaczeń.
Jakby ktoś powiedział: „Pora”,
I wskazał drogę ponad światem.
Wznoszę się, coraz wyżej,
Tam, gdzie światło dotyka gwiazd.
Zostawiam ciężar wszystkich dni,
Nie zatrzyma mnie już czas.
Wznoszę się, coraz dalej,
Ponad ziemię, ponad strach.
Jeśli istnieje drugi brzeg —
Dzisiaj odnajduję szlak.
Pod stopami nikną góry,
Coraz mniejszy staje się świat.
Białe skrzydła pośród chmur
Prowadzą mnie przez światła ślad.
Słyszę głosy gdzieś z oddali,
Jakby znały moje imię.
Nie wołają, bym zawrócił,
Tylko mówią: „Idź przed siebie”.
Wznoszę się, coraz wyżej,
Tam, gdzie światło dotyka gwiazd.
Zostawiam ciężar wszystkich dni,
Nie zatrzyma mnie już czas.
Wznoszę się, coraz dalej,
Ponad ziemię, ponad strach.
Jeśli istnieje drugi brzeg —
Dzisiaj odnajduję szlak.
Nie zatrzymuj mnie…
Nie zamykaj bram…
To nie koniec drogi…
To dopiero znak…
[chór]
Gloria… gloria…
Lux aeterna…
Gloria…
A kiedy zniknie ostatnia chmura
I ucichnie ziemski gwar,
Może wtedy zrozumiem wreszcie,
Po co dano życie nam.
Wznoszę się! Coraz wyżej!
Ponad ziemię, ponad czas!
Nie ma końca — jest początek,
Jest przed nami inny świat.
Wznoszę się! Coraz wyżej!
Już nie pytam, dokąd iść.
Tam, gdzie kończy się horyzont,
Zaczyna się wieczność dziś.
Gloria…
Coraz wyżej…
Gloria…
Ku światłu…
Ziemia została gdzieś daleko.
Ucichł wiatr pomiędzy drzewami,
Światło spłynęło ponad rzeką.
Nie było lęku ani słowa,
Tylko cisza pełna znaczeń.
Jakby ktoś powiedział: „Pora”,
I wskazał drogę ponad światem.
Wznoszę się, coraz wyżej,
Tam, gdzie światło dotyka gwiazd.
Zostawiam ciężar wszystkich dni,
Nie zatrzyma mnie już czas.
Wznoszę się, coraz dalej,
Ponad ziemię, ponad strach.
Jeśli istnieje drugi brzeg —
Dzisiaj odnajduję szlak.
Pod stopami nikną góry,
Coraz mniejszy staje się świat.
Białe skrzydła pośród chmur
Prowadzą mnie przez światła ślad.
Słyszę głosy gdzieś z oddali,
Jakby znały moje imię.
Nie wołają, bym zawrócił,
Tylko mówią: „Idź przed siebie”.
Wznoszę się, coraz wyżej,
Tam, gdzie światło dotyka gwiazd.
Zostawiam ciężar wszystkich dni,
Nie zatrzyma mnie już czas.
Wznoszę się, coraz dalej,
Ponad ziemię, ponad strach.
Jeśli istnieje drugi brzeg —
Dzisiaj odnajduję szlak.
Nie zatrzymuj mnie…
Nie zamykaj bram…
To nie koniec drogi…
To dopiero znak…
[chór]
Gloria… gloria…
Lux aeterna…
Gloria…
A kiedy zniknie ostatnia chmura
I ucichnie ziemski gwar,
Może wtedy zrozumiem wreszcie,
Po co dano życie nam.
Wznoszę się! Coraz wyżej!
Ponad ziemię, ponad czas!
Nie ma końca — jest początek,
Jest przed nami inny świat.
Wznoszę się! Coraz wyżej!
Już nie pytam, dokąd iść.
Tam, gdzie kończy się horyzont,
Zaczyna się wieczność dziś.
Gloria…
Coraz wyżej…
Gloria…
Ku światłu…
Stile di musica
Mystical cinematic spiritual song, 92 BPM, deeply melodic and emotional. Begin with distant cathedral bells, huge reverberant church organ and a deep Gregorian male choir humming softly in a vast cathedral space. Then introduce an exceptionally beautiful ethereal female lead vocal, warm, pure, emotional and slightly breathy. Slowly build with cinematic strings, deep ritual drums, subtle heartbeat pulse, warm atmospheric synthesizers and haunting Pan flute responses. Gregorian male voices answer the female singer between phrases with deep wordless chants. The chorus should suddenly open into a huge uplifting melody, creating the feeling of rising above the earth toward an immense light. Female lead soaring above orchestra and choir, with powerful cathedral harmonies and long reverberation. Add dramatic instrumental pauses, distant bells, breath-like vocal textures, Pan flute and emotional string transitions. Before the final chorus, almost everything disappears, leaving female voice,
