Nie Dam Się Programować

[Intro]
Nie rodzimy się z zimnym sercem…
To świat uczy nas milczeć…
Ale jeszcze możemy się obudzić…

[Zwrotka 1]
Codziennie ktoś mówi nam
jak mamy myśleć, jak mamy żyć,
zamieniają marzenia w schemat,
a wolność w gotowy szyk.

Gasną w ludziach własne głosy,
wszyscy biegną w jeden rytm,
bo łatwiej iść za tłumem
niż odnaleźć własny świat.

Coraz mniej prawdziwych rozmów,
coraz mniej spojrzeń bez mask,
jakby ktoś po cichu pisał
nasze życie zamiast nas.

[Pre-Chorus]
Lecz w środku jeszcze płonie
mały ogień, cichy znak,
że człowiek nie jest stworzony
by żyć jak bezduszny mechanizm świata…

[Refren]
Ja, robot?
Nie… jeszcze nie.
Nie dam sobie odebrać serca.

Nie chcę żyć jak zaprogramowany sen,
bez emocji, bez własnych słów,
chcę oddychać wolnością,
czuć prawdę i kochać znów.

Nie dajmy się programować,
nie gaśmy swoich dusz,
bo człowiek rodzi się wolny,
a nie zamknięty w cudzy wzór.

[Zwrotka 2]
Świat zamienia ludzi
w ciche cienie pośród ścian,
każe bać się inności,
uczy żyć „dokładnie tak”.

Ale serce nie jest maszyną,
nie da się go zmienić w chłód,
ono pragnie bliskości,
prawdy, światła, ciepłych słów.

I choć czasem jesteśmy sami
pośród zimnych, pustych dni,
to w nas jeszcze żyje człowiek,
który umie naprawdę śnić.

[Bridge]
Nie pozwól sobie wmówić,
że jesteś tylko częścią gry…
Masz własny głos…
własne marzenia…
własną duszę…

Największą siłą człowieka
jest jego wolne serce…

[Refren – mocniej]
Ja, robot?
Nigdy nim nie będę.
Nie oddam świata bez walki.

Niech znów obudzi się w nas
miłość, empatia i sens,
bo przyszłość jeszcze nie zginęła,
dopóki człowiek czuje ból i łzy.

Nie dajmy się programować,
niech dusza prowadzi nas,
bo wolność zaczyna się wtedy,
gdy myślisz i czujesz sam…

[Outro]
Nie jesteśmy maszynami…
Jeszcze potrafimy czuć…
Jeszcze potrafimy być wolni…