wilczy szlak

Zwrotka 1

Wdech – żywica, wydech – mgła,
krąg przy ognisku, znaki w snach.
Kruki kreślą runy w chmurach wysoko,
czytam niebo – ogień w źrenicach błyska jak złoto.

Szept przodków w konarach drzew,
krew jak rzeka,nią niesie się śpiew.
Nie przez tłum – przez cień i mech,
wilcza krew w żyłach – puls i dreszcz.

Zwarty krąg – spirala zdarzeń,
czas to ogień – nie kalendarze.
Krok za krokiem, chłód pod skórą,
księżyc srebrzy ślad – czysty kontakt z naturą.

Milczę – milczenie mówi więcej,
niż tysiąc ust karmionych lękiem.
Instynkt ostrzy kontur myśli,
noc mnie niesie – nie pytam „gdzie iść”.
Jestem tu, gdzie mam być – proste.

Refren

Wilczy szlak – północny puls,
gwiazdy jak iskry w czarnym tchu.
Słowiański szept, pradawny duch,
ziemia mnie woła – wracam do źródła znów.

Wilczy szlak – krąg i znak,
ogień w źrenicach, popiół niesie wiatr.
Nie jestem cieniem, cień jest mną,
w mroku zrodzony – las to mój dom.

Zwrotka 2

Trans – rezonans w kościach gra,
las jak świątynia bez złota i szkła.
Drgania, zaklęcia, pradźwięk, pradym,
dusza jak pień – nie złamie jej nikt.

Słowo to iskra – iskra to znak,
znak to kierunek – nie mapa, a szlak.
Północny wiatr wplata mantrę,
mantra wchodzi w rytm, jak bęben w klatkę.

Nie szukam światła – mam je pod skórą,
ciemność to lustro – nie czarna dziura.
Głębiej niż powierzchnia, wyżej niż duma,
wilczy duch wolny – bez kajdan, kumasz.

Krąg ognia – twarze w półcieniu,
płomień jak pamięć o dawnym plemieniu.
Szept przechodzi z ust do kości,
tu rośnie tajemnica, tam upadek godności.

Bridge (rytmiczny, stopowany)

Gdy milknie miasto – słyszę krew,
gdy gaśnie światło – rośnie sens.
Nie każdy widzi.
Nie każdy wie.
Nie każdy czuje – nie.

Refren

Wilczy szlak – północny puls,
gwiazdy jak iskry w czarnym tchu.
Słowiański szept, pradawny duch,
ziemia mnie woła – wracam do źródła znów.

Wilczy szlak – krąg i znak,
ogień w źrenicach, popiół niesie wiatr.
Nie jestem cieniem, cień jest mną,
w mroku zrodzony – las to mój dom.

Outro

Nie pytaj dokąd – to nie cel, to stan,
nie pytaj po co – to ogień, nie plan.
Przejście przez siebie – przez mrok i rdzeń,
powrót do korzeni – wilczym szlakiem w zieleń.