ZERWANY KABEL

Refren:
Zerwałem kabel, kurwa, na zawsze, nie wejdziesz już do mojej strefy,
Nie jestem prądem, który zasila twoje pojebane dni.
Dzwoniłaś tylko, kiedy życie paliło ci dupę jak piec,
Teraz mam twardsze serce — zimny beton, zero łez.

Zwrotka 1:
Wbijałaś się w moje życie jak nóż, bez pytania, bez cienia wstydu,
A ja siedziałem po nocy i łapałem twoje dramaty jak ostatni frajer bez przywileju.
Trzecia rano – łzy, chaos, histeria, a ja rano musiałem iść tyrać,
Ale ty miałaś to w dupie, bo wiedziałaś, że wujek to idiota, co się da wyrabiać.

Robiłem za tłumacza, psychologa, ratownika, jebane centrum wsparcia,
A ty odbierałaś to jak usługę premium — zero wdzięczności, zero starcia.
Długi? Spoko, bo przecież „on zapłaci”,
Bo przecież z nieba spadła ci karta kredytowa z moim numerem i loginem na tacach.

Ale kiedy ja potrzebowałem zwykłego „hej, jak się trzymasz?”,
To nagle miałaś zanik sygnału, zanik serca, zanik pamięci — kurwa, magia.
Zawsze byłem twoją opcją awaryjną,
A ty moją raną, którą rozdrapywałem za każdym razem, jak wierzyłem, że tym razem będzie inaczej.

Refren:
Zerwałem kabel, kurwa, na zawsze, nie wejdziesz już do mojej strefy,
Nie jestem prądem, który zasila twoje pojebane dni.
Dzwoniłaś tylko, kiedy życie paliło ci dupę jak piec,
Teraz mam twardsze serce — zimny beton, zero łez.

Zwrotka 2:
Raz ci nie pomogłem — jeden jebany raz — i zrobiłaś ze mnie wroga,
Po latach, kurwa, ratowania cię, po latach ciągnięcia cię z bagna.
Rozpowiedziałaś rodzinie swoje bajki, jakbym cię skrzywdził,
A jedyne, co zrobiłem, to się spóźniłem z przelewem, bo życie mnie przycisnęło, rozumiesz?

Nie, nie rozumiesz. Bo ty żyjesz w świecie,
Gdzie wszystko ci się należy, gdzie nie ma odpowiedzialności, tylko ucieczki.
Masz czas na gości, pierdoły, imprezki,
Ale nigdy nie miałaś czasu, żeby zapytać mnie, kurwa, czy jeszcze oddycham.

A kiedy znów cię życie dopierdoliło do ściany,
Nagle mój numer odżył, nagle pamiętałaś, że „wujek zawsze pomoże”.
Ale to już nie działa, bo ja się, kurwa, obudziłem.
Zobaczyłem, że więzy krwi to fikcja, jeśli tylko jedna strona daje, a druga wysysa jak pijawka bez sumienia.

I wiesz, co jest najgorsze?
Że ja naprawdę chciałem ci pomóc,
Chciałem rodziny, chciałem więzi,
Ale ty chciałaś tylko kogoś, kto trzyma parasol, gdy pada,
A gdy wychodzi słońce — wyłączasz się jak sprzęt na baterii, koniec zasięgu, koniec kontaktu.

Refren:
Zerwałem kabel, kurwa, na zawsze, nie wejdziesz już do mojej strefy,
Nie jestem prądem, który zasila twoje pojebane dni.
Dzwoniłaś tylko, kiedy życie paliło ci dupę jak piec,
Teraz mam twardsze serce — zimny beton, zero łez.

Zwrotka 3:
Masz chłopa, dwie prace, jakiś tam świat,
A i tak toniesz w długach, jakbyś miała w kontrakcie wpisane „spierdolę to jeszcze raz”.
Nie mam już siły, żeby być twoim ratownikiem,
Nie jestem kurwa twoim bankiem, ani twoim programem naprawczym, ani twoim partnerem w zbrodni.

Ja teraz dbam o siebie —
Bo nikt za mnie tego nie zrobi, nikt mi nie odda lat, nerwów, rozjebanych nocy.
Zamykam drzwi.
Zamykam je tak mocno, że echo powinno ci się odbić w czaszce.
I jeśli kiedyś zapukasz —
Usłyszysz ciszę.
Bo kabel został przecięty.
I nie ma opcji restartu.
Refren (final):
Zerwałem kabel, kurwa, na zawsze, odciąłem cię od źródła mocy,
Nie pijesz już z mojego serca, nie żresz mojej dobroci.
Wyssałaś swoje — koniec, basta, zgasło.
A ja stoję, kurwa, wreszcie prosto —
Silniejszy niż kiedykolwiek,
Wolny od twojego jeb**go chaosu.