Labirynt

[Zwrotka 1]
Wchodzę znów w korytarz ciszy,
echo stóp odbija myśl.
Ściany rosną z każdej strony,
każda droga mówi: „idź”.

W cieniu wspomnień błysk odbicia,
obraz pęka, znika twarz.
Szukam siebie po omacku,
ale znowu gubię ślad.

[Refren]
Mój umysł to labirynt bez map,
każda myśl prowadzi w inny świat.
Kręcę się w kółko, aż braknie tchu,
szukam wyjścia – a może już tu?
Mój umysł – tysiąc drzwi bez kluczy,
w każdej z nich ten sam szept, co kusi:
„Zostań jeszcze, nie szukaj dróg,
bo labirynt to właśnie twój dom.”

[Zwrotka 2]
Na suficie sny jak lustra,
w nich odbity każdy strach.
Próbuję dotknąć prawdy w środku,
a zostaje tylko pył i blask.

Czas się zgina, płynie w bok,
gubi sens i zmienia ton.
Głos rozsądku śmieje się,
że sam w sobie jestem mrok.

[Refren]
Mój umysł to labirynt bez map,
każda myśl prowadzi w inny świat.
Kręcę się w kółko, aż braknie tchu,
szukam wyjścia – a może już tu?
Mój umysł – tysiąc drzwi bez kluczy,
w każdej z nich ten sam szept, co kusi:
„Zostań jeszcze, nie szukaj dróg,
bo labirynt to właśnie twój dom.”

[Bridge]
A może nie chcę znaleźć bram?
Może to ja ten labirynt gram?
Gdzie ściany to myśli, gdzie kroki to czas,
a wyjście prowadzi – tylko w nas.

[Refren – finałowy, spokojniejszy]
Mój umysł to labirynt bez map,
każda myśl prowadzi w inny świat.
I choć błądzę – nie jestem sam,
bo w tym chaosie też rodzi się plan.