CIEŃ I DUSZA

[Intro – organy, smyczki, chóralne tło]

ON:
Z ciemności rodzi się dźwięk,
co w sercu drży jak zgasły płomień.
Słyszysz mnie, dziecino snów?
To ja – twój cień, twój los ukryty w tonie.

ONA:
Kto woła mnie przez noc i mgłę?
Twój głos jak sen, jak zakazany śpiew.
Czy jesteś duchem, snem, czy żalem,
co w duszy drży i woła mnie?

ON:
Przyjdź do mnie! Nie bój się ciszy,
tam, gdzie dusza jest moim imieniem!
Niech świat zamilknie — ty zaśpiewaj,
a ziemia drżeć zacznie pod płomieniem!

[REFREN – razem]
W cieniu i duszy splatamy głos,
dwa światy w ogniu – światło i mrok!
Ty jesteś dźwiękiem, ja jestem nocą,
w jednej melodii zatrzymał się los!

ONA:
Twój głos pali duszę jak żar,
lecz czuję, że tonę w jego blasku.
Nie chcę uciekać, choć wiem, że to grzech,
w muzyce tracę własny dech...

ON:
Zostań! Bo tylko ja znam twój ton!
Ja jestem cieniem, w którym brzmi twój dom.
Niech śpiew popłynie jak krew i wiatr,
niech w tobie zrodzi się nowy świat!

[FINAŁ – oboje, dramatycznie]
W cieniu i duszy splatamy głos!
Ty moja pieśń — ja twój los!
Niech runą mury, niech zadrży świat,
bo noc i światło stają się w nas!