Etibar

Bu necə dövrü zamandlr ki bəşər ziLLətdə,
Tapmlr rahatLlq o qəribi bi kəs hicrətdə,

Bu müəmmaLl həyat məyus edir insani,
AgLaylb dag cəkir o sinəsinə xəLvətdə,

Duymasln zövcə deyə dərdü qəmin pünhan edir,
Cün ki yoxdur ki inan sirri nihan övrətdə,

ƏziyyətLə caLlşlb ylgsada ünya maLlnl,
ƏcəL haqdlr ki öLəndə göz oLar sərvətdə,

Hər xəta girdablna meyL eLəsə şəkkə düşər,
Tövbə qaplsln düşünər ömrü kecər möhnətdə,

Dinini məzhəbini inkar edib dansa əgər,
Nüfuzu tez siLinər eL arasl xiLqətdə,

Naməhrəm iLə əLaqə yaradlb ciLdə girər,
Ehtirasl oyanar daim oLar şəhvətdə,

Sərsəri duyguLar iLə kecirər gəncLiyini,
AylLb birdə görər ömrü kecib işrətdə,

Tövbə qaplsl aclq iken gözü kor həm LaL oLar,
Köc edib getsə əgər yer buLamaz cənnətdə,

ƏLvida ərz eLəyib icsə əcəL şərbətini,
Fani ömrün bitirər öz özünə nifrətdə,

Etibar nəzmə cəkib ərz eLəyir sözLərini,
Eşidən ibrət aLar daim oLar diqqətdə.