جنگ۲

بِه پاسِ حُرمَتِ انسانی، بِگو بِه ذِهنِ بیمارَت
کِشَد مَهارِ اَفکارَت بِه سَمتِ خویِ حِیوانی
دَر این شَبِ زِمِستانی ، بیا بِه خوابِ طولانی
بیا اَگَر دَر این لَحظه زِ بودَنَت هَراسانی
بیا کِه چُون چاهار پایان، بِه یِک جِدالِ بی پایان
مَتَرسَکانِ اِنسانی ، پایِ نِظاره بِنشانی
نَه پایِ دَستِ تَقدیر است، نَه غِیب تَحتِ تَعثیر است
زِ دَستِ باطِل اندیشی، پَناه بَر بِه نادانی
زِ حَلقهی سُلیمانی بِه دار میکِشی خُود را
وَ دَر کِشاکِشِ دِم هایت، پِیِ تَوَهُّمِ شِیطانی
مُرور کُن پِدَرانَت را، بِبین گُذَشتِگانَت را
کِه این طَبیعتِ تاریخ است ، زِ عِبرَتَش گُریزانی
پِیِ بَقا میکوشی وَ آنقَدَر تُو مینوشی
زِ خون کِه میرِسی آخِر بِه اِنقِراضِ اِنسانی