Ана

Ай еэй Анашым сены сағындым быр жыл болды сен көрмегеніме жан Анашым
БАЛДАРЫҢ ЖЫЛАП ҚАЛДЫҒО
Сеның Отбасың
Киуің Мырзахан
Баларын Алия Самал Нұрсұлтан
Немерелерің сағынды сены
Бұл әнім өзіңе, ана,
Бұл – көз алдыңда өскен балаң.
Арманға жасап едім қадам,
Сол сапармен кетіп барам.
Анашым, быр жыл болды
Сен кеткелі төрт құбылам тең болмады.
Еске салады қадіріңді басқалардың аналары.
Міне Жаңа жыл, тағы жалғыз қарсы алдым,
Анашым, сен бардағы қуанышты аңсадым.
Жаздан кейін қара күз келер,
Қайран өмір солай өзгерер.
Біреулер келіп, кетіп өзгелер,
Ай-ай-ай-ай-ай-ай...
Жаздан кейін дене салқындап,
Жан тұрғандай келіп алқымға.
Айырбастай алмайтын алтынға,
Эй, өмір-ай...
Сенің демің таусылар деп ойламаған едім мен,
Бейқам жүре беріппін алабұртқан көңілмен.
Мен келгенде жаз келгендей жадыраушы едің сен,
Тасып аққан тас бұлақтай мен де мәз болып қалатын ем.
Осы жерде арқалап жүрмесем де көп міндет,
Сұраушы едің көрген сайын «Неге жүдеп кеттің?» деп.
Күлуші едім «Денім сау» деп, «Ұйқым тыныш» деуші едім,
Көңіліңді көтеріп бір қояйын деп мен сенің.
«Шашың сиреп қалыпты» деп сипаушы едің басымды,
Келмесе деп отырушы ең ылғи менің жасымды.
Түн болғанда күзетуге құмар едің ұйқымды,
Мен демалсам рақаттанып демалушы ең біртүрлі.
Ойлаушы едің Балаңын ұйқысы мәңгі шала деп,
Ойлаушы едің ұлыңды әлі кіттәй бала деп.
Оятушы ең еркелетіп, сен оятпай тұрмаушы едім
Кіші болып туғанымды жалғыз саған бұлдаушы ем.
Содан кейін «Тойып ал» деп тықпалаушы едің барыңды,
Аяп маған қараушы едің аш жүргендей кәдімгі.
Сол махаббат жатыр үнсіз мәңгі ұйқыға шомғандай,
Бұл өмірде болмағандай, жаңа ғана болғандай.
Бағынбайтын Баланды бағындырдың бұл жолы,
Жалынбайтын баланды жалындырдың бұл жолы.
Саған айтар алғысымды көз жасыма билетіп,
Мен отырмын жалғыздыққа өз-өзімді үйретіп.
Сен қиналып өстің қуансын деп жалғыз ұлым
Менің жолымды тостың, мен едім бар қызығың.
Таптым ба керегіңді, болдым ба ақтан айқын,
Мен саған той едім бір әйтеуір тарқамайтын.
Соғылды кемең келіп ажалдың зор тасына,
Ұлынды үйлендре Алмай кетіңғо
Жаратқан жарылқасын, Анашым
Әкемнің кеш түсінген заттары көп шығар,
Өкінетін адам ішіп алса жылар.
Өкінгендер жынданар, ренжіткен әрбір жылдар,
Жылдар сендерді қартайтты өте жылдам.Анашым жыламашы, күлкімді тонамашы,
Бәрін береді Тәңірім қайтадан сұрағасын.
Жаратқаным жар болған, мейіріміңді төкші анамның алдына.
Қайырмасы:
Анашым, анатайым,
Салдым ба сізге уайым?
Кешірші ақымақ ұлыңды,
Ұлың мың құбылды.
Ана, анашым.