Stokrotko, domowa królowa

[Verse 1]
Stokrotka, siedem lat, rok dwa tysiące dziewiętnaście,
Na sąsiadki pola rusza, ścieżką znika gdzieś w zamieście.
Czasem wraca sama do nas, czasem trzeba wołać ją,
A z babcią ma dyskusje, każdy dobrze zna tę grę.

[Pre-Chorus]
Gdy na dzwonek tylko usłyszy dźwięk,
Już pod drzwiami czeka, stawia pierwszy krok.
A gdy smaczki są schowane, zna ten sekret, zna ten plan,
Prowadzi nas do skrytki: „No, otwieraj, dobrze wam!”

[Chorus]
Stokrotko, nasza domowa królowa,
Na kanapie z tatą paluszki gotowa.
Z mamą śpisz rano, na poduszce taty,
Trzy koty w pobliżu — i własne masz chaty.
Stokrotko, choć leżysz przez dzień prawie cały,
Wszyscy już wiedzą, jak bardzo cię kochamy.

[Verse 2]
Kiedyś mieszkała w chlewie, dziś domowy ma swój świat,
Na miękkim miejscu śpi spokojnie, tak mija jej czas.
Gdy z siostrą idę rano, wskakujesz na taty kąt,
Na jego poduszce czekasz, aż obudzi się i wstanie.

[Pre-Chorus]
Wieczór, rodzice na dole, ekran świeci blaskiem dnia,
Netflix leci, Stokrotka obok swoje miejsce ma.
Lecz gdy tylko na górę ruszy cały dom,
Ona zaraz za rodzicami wędruje krok za krok.

[Chorus]
Stokrotko, nasza domowa królowa,
Na kanapie z tatą paluszki gotowa.
Z mamą śpisz rano, na poduszce taty,
Trzy koty w pobliżu — i własne masz chaty.
Stokrotko, choć leżysz przez dzień prawie cały,
Wszyscy już wiedzą, jak bardzo cię kochamy.

[Bridge]
Z kotami raz zgoda, raz mały spór,
Choć własną masz miskę, ich kąski to cud.
Mama powiada: „Za mało masz ruchu!”,
A tata, choć kiedyś był przeciw, dziś głaszcze cię z uśmiechem.

[Final Chorus]
Stokrotko, nasza domowa królowa,
Z pola do domu, gdzie kanapa gotowa.
Z babcią podyskutuj, smaczki wskaż nam,
A wieczorem przy rodzinie zostań jeszcze raz.
Stokrotko, choć leżysz przez dzień prawie cały,
Jesteś nasza — i dom jest twój cały.