To ja, Barbara

[Verse 1]
Rano kawa z kubka, który ma odprysk przy uchu,
włosy spinam w biegu, już jestem po ruchu.
Obok laptopa notes, kartki żyją własnym planem,
połowa zdań, numery stron — reszta przyjdzie nad ranem.

[Pre-Chorus]
Nie pytaj, czy się boję,
bo zanim skończysz zdanie,
ja już układam schody
na kolejne wyzwanie.

[Chorus]
To ja, Barbara, trochę iskier w kieszeniach,
z pomysłem na zakrętach i odwagą w spojrzeniach.
Gdy świat mówi: „poczekaj”, ja przesuwam granicę,
bo najlepiej mi smakuje to, co jeszcze nieznane.
To ja, Barbara — zapamiętaj ten znak,
nie mam mapy na jutro, ale wiem, gdzie chcę iść tak.

[Verse 2]
Na marginesie notatnika rośnie małe miasto,
trzy strzałki, krótki dialog, pomysł większy niż ciasno.
Numer strony, czyjeś imię, termin zapisany krzywo,
każda kartka mówi: „spróbuj”, więc próbuję — i to żywo.

[Pre-Chorus]
Nie muszę mieć odpowiedzi,
by ruszyć pierwsza z miejsca,
czasem najlepszy kierunek
zaczyna się od „jeszcze”.

[Chorus]
To ja, Barbara, trochę iskier w kieszeniach,
z pomysłem na zakrętach i odwagą w spojrzeniach.
Gdy świat mówi: „poczekaj”, ja przesuwam granicę,
bo najlepiej mi smakuje to, co jeszcze nieznane.
To ja, Barbara — zapamiętaj ten znak,
nie mam mapy na jutro, ale wiem, gdzie chcę iść tak.

[Bridge]
A jeśli zgubię wątek, znajdę go między stronami,
między kawą a telefonem, między „nie wiem” a „zrobimy”.
Nie jestem z jednej definicji, nie mieszczę się w rubryce,
Barbara — własnym pismem piszę dalszą część tej historii.

[Final Chorus]
To ja, Barbara, trochę iskier w kieszeniach,
z pomysłem na zakrętach i odwagą w spojrzeniach.
Gdy świat mówi: „poczekaj”, ja przesuwam granicę,
bo najlepiej mi smakuje to, co jeszcze nieznane.
To ja, Barbara — i wystarczy mi ten znak,
notes pełen niedokończeń, a przede mną cały świat.

[Outro]
Kawa stygnie, włosy spięte, nowy numer strony,
Barbara już zaczyna — zanim dzień zostanie nazwany.