Zawsze Stanę Za Tobą

[Zwrotka 1]

To było zwykłe osiedle, zwyczajny jeden dzień,
a jednak od tej chwili zmieniło się tak wiele.
Siedziałaś z moją siostrą gdzieś na murku obok nas,
nie wiedząc jeszcze wtedy, ile połączy nas lat.

Miałam siedemnaście, Martynka pół roku,
uczyłam się być mamą, choć brakowało kroków.
Ty weszłaś w nasze życie tak zwyczajnie, bez pytań
i pokochałaś ją od razu — tę naszą „małą pyzę”.

Mówiłaś: „Będę drugą mamą, możesz na mnie liczyć”,
a kiedy było ciężko, nie musiałam nic tłumaczyć.
Gdy własny dom za bardzo zaczynał ciążyć mi,
otworzyłaś swoje drzwi i powiedziałaś: „Zostań dziś”.

Ja wtedy czarne włosy, Ty blond — pamiętasz nas?
Dziś role się zmieniły, jakby odwrócił je czas.
I tylko jedno, Madzia, powtarzam tak jak dawniej:
nie ścinaj długich włosów — w takich lubię Cię najbardziej.

[Refren]

Madzia, choćby między nami był tysiąc obcych dróg,
choćby życie rozrzuciło nas na różne strony znów,
za Twoim imieniem zawsze będę stać jak mur,
bo trzynaście wspólnych lat nie zabierze żaden chłód.

Była kawa, były lody, nasze dziewczynki i śmiech,
były łzy, których przed światem nie widział nikt — tylko my.
Powiedziałaś: „Zawsze będę kochać Cię” — pamiętam każde słowo,
więc choć dzisiaj jesteś daleko,
wybrałabym Cię na przyjaciółkę na nowo.

[Zwrotka 2]

Potem życie zamieniło nasze miejsca jeszcze raz,
miałaś siedemnaście lat, gdy zatrzymał się Twój świat.
Bałaś się, pogubiłaś, nie wiedziałaś, dokąd iść,
więc tym razem ja mówiłam: „Madzia, jestem. Musisz żyć”.

A kiedy przyszła Roksana, taka maleńka jak sen,
patrzyłam na Was obie i wzruszenie łamało mnie.
Powiedziałam: „Choćby jutro cały świat przewrócił się,
macie siebie — zapamiętaj, najważniejsze właśnie jest”.

Bo czasem jedna dłoń wystarczy, żeby podnieść kogoś z dna,
czasem jedno „jestem z Tobą” więcej znaczy niż cały świat.
Ty zrobiłaś to dla mnie, kiedy nie miałam już sił,
więc gdy przyszła Twoja kolej — obok Ciebie byłam i ja.

[Refren]

Madzia, choćby między nami był tysiąc obcych dróg,
choćby życie rozrzuciło nas na różne strony znów,
za Twoim imieniem zawsze będę stać jak mur,
bo trzynaście wspólnych lat nie zabierze żaden chłód.

Martynka i Roksana rosły obok naszych spraw,
a my razem dojrzewałyśmy szybciej, niż pozwalał czas.
I nieważne, ile razy życie chciało zgubić nas —
Ty odnajdywałaś mnie,
a ja odnajdywałam Ciebie jeszcze raz.

[Bridge]

Aż przyszedł taki czas, gdy zapadła między nami cisza.
Nie odbierałaś telefonu, żadnych słów, żadnego „dzisiaj”.
Chciałaś sama nieść problemy, żeby nie obciążać mnie,
a ja tylko chciałam wiedzieć, czy tam gdzieś nie dzieje Ci się źle.

Były kilometry.
Były miesiące.
Było życie, które ciągnęło każdą w swoją stronę.
Ale prawdziwa więź ma chyba własną drogę do domu,
bo ile razy znikałyśmy —
tyle razy wracałyśmy do siebie.

[Refren finałowy]

Madzia, nawet jeśli Holandia dziś oddziela Ciebie stąd,
żaden kilometr nie przekreśli tego, co połączyło nas.
Układaj swoje życie, nie oglądaj się już wstecz,
bo ja nigdy nie zwątpiłam
i nie zwątpię w Ciebie też.

Za Twoim imieniem stanę, nawet gdy zostanę sama,
tak jak Ty przy mnie zostałaś, kiedy młodą byłam mamą.
Niech się zmieniają nasze włosy, miasta, adres, dzień i rok —
są przyjaźnie, których nawet czas
nie potrafi przeciąć w pół.

[Outro]

Kiedy kiedyś usłyszysz tę piosenkę gdzieś daleko,
przypomnij sobie murek, Martynkę i tamto lato.
„Małą pyzę”, kawę, lody, Roksanę i nasz śmiech,
i wszystkie chwile, kiedy życie próbowało złamać nas.

Trzynaście lat to więcej niż wspomnienia zapisane gdzieś.
Ty znasz moje blizny.
Ja znam Twoje też.

I choć nie wiem, dokąd jeszcze zaprowadzi życie nas,
jednego możesz być pewna do końca moich dni:

Madzia — będę bronić Ciebie i Twojego imienia.
Bo odległość zmienia miejsce,
ale nigdy nie zmienia przyjaźni.