Ribeira cantó de sal

Ribeira,canto de sal.
Na beira onde canta o vento,
e a escuma baila coa luz do día,
nace Ribeira,ó fio do alento
dun mar que garda seculos
de poesia.
As redes perduran,húmidas
de historia,
en cada porto en cada pel curtida,
e o latexo do atlantico dá gloria
a esta vila,tan libre tan vivida.
As Rias Baixas,brazos de
auga limpa,abraian en terra,
viñedos e mareas,
onde a lúa albariña xa se empinca
para mollar soños e candeas.
Alí a chuvia non é dor nin
queixa,
é cantar suave,rito da Terra,
un bico gris que o corazón
despexa.
Ribeira mira o mar como un
espello e o mar dálle o seu
eterno movemento,
coma un latexar antiguo e
sempre vello,como un segredo
envolto no lamento.
Terra de mariscos e lendas,
de bateas,de faros e de tormentas,
de xente nobre,franca sen promesas,
de pel curtida coma as conchas
de uhas ameixas.
Nos seráns,soan gaitas
pandeiros e baten as mans,
co mar por fóra e lume na alma,
navegan libres os corazóns dos ribeiráns.
Na romeria,que nunca faltan,
lirios,sardiñas;café e queimada,
cantigas de taberna e
pandereta,
afogan a dor da dura xornada.
Poemas de mi vida.J.T.