Między teraz a potem

Intro

W miękkiej ciszy buduję swój mur,
Z oddechów wysokich jak chmury ze snów.
Za oknem ktoś woła po imieniu mnie,
Lecz jeszcze brzmię echem, jeszcze uczę się.

Zwrotka 1

Noszę zbroję z odwagi, co mieści się w dłoni,
Mam mapy do miejsc, których nikt nie dogoni.
Z sufitu zwisają niedokończone dni,
A przyszłość pod drzwiami cierpliwie wciąż śni.

Układam królestwa z podłogi i ścian,
Gdzie strach nie ma wejścia, a czas nie zna ram.
W lustrze ktoś większy przymierza mój krok,
Lecz dziś jeszcze mieszczę się w chwili, nie w rok.

Refren

Jeszcze mam kieszenie pełne światła i waty,
Jeszcze moje „nigdy” nie zna słowa „straty”.
Świat można przestawić jak krzesło przy stole,
Dziś uczę się małości — jutro stanę na czele.

Zwrotka 2

Rysuję cień cieniem na jasności dnia,
Bo łatwiej zrozumieć, gdy coś kształt swój ma.
Odwracam znaczenia, zamieniam ich bieg,
By sprawdzić, czy właśnie tak musi być świat.

W kieszeni mam kamień, co udaje gwiazdę,
I list do dorosłych: „Poczekajcie jeszcze”.
Dorosłość w korytarzu poprawia swój ton,
A ja uczę się marzeń, co ważą jak dom.

Refren

Jeszcze mam kieszenie pełne światła i waty,
Jeszcze moje „nigdy” nie zna słowa „straty”.
Świat można przestawić jak krzesło przy stole,
Dziś uczę się małości — jutro stanę na czele.

Bridge

A jeśli zgubię drogę między „teraz” a „potem”,
Zostawię sobie znaki — ciche, jasne, złote.
Niech przypomną mi szeptem, gdy urosnę za bardzo,
Jak mocno się wierzy w sprawy całkiem na darmo.

Bo może w tej sile, w tym pędzie przed siebie,
Najtrudniej ocalić to małe we mnie.

Finał (ciszej → mocniej)

Jeszcze mam kieszenie pełne światła i waty…
Jeszcze moje „nigdy” nie zna słowa „straty”…
Świat można przestawić jak krzesło przy stole,
Dziś uczę się małości…

…żeby jutro dorosnąć bez utraty.