หญิงชรา

ในบ้านหลังนี้มีเธอที่คอยห่วง ค่อยมาทวงมาถามถามเราตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตขึ้นมาเธอคือคอยคอยดู แล อยู่ด้วยกันไม่เคยให้เหงาให้เศร้าเลื่อยมา กลับบ้านทุกครั้งอุ่นใจเมื่อมีเธอ เธอคอยเตรียมทุกอย่างไม่ให้ขาดหาย แต่ใครรู้ไหม เธอกลับต้องเดียวดาย พอไม่มีใครคอยคุยด้วยเมื่อตอนเธอเหงา คำพูดเล็กๆที่แสนจะรำคาญ นั่นเป็นคำที่เธอเคยถามคอยท่วงอยู่เสมอ จากใจลึกๆที่แสนจะห่วงใย เราก็บอกข้ามไปโดยไม่คิดเลย เวลาที่เหลือช่างเหลือน้อยเกินไป เธอแก่ตัวลงไปเรื่อยตามความแก่ชรา ไม่มีใครเข้าใจทำไมต้องเป็นแบบนี้ โลกนี้นั้นเหงา รู้สึกว่าเดียวดาย คู่ชีวิตก็หายหายไปไปจากโลกนี้ ยังมีลูกหลานที่รอคอยเติบใหญ่ และหวังคอยพึ่งพาพาให้ไม่ต้องทนเหงา