STRAŻNIK DYŃ

Intro (mówione / szeptane z echem i skrzypiącym wiatrem)

W polu, gdzie dynie dojrzewają w ciszy,
wiatr śpiewa piosenkę o strachu, co śni…
W dzień — tylko śmiech, strach na wróble, nic więcej,
lecz gdy noc się zbliża…
coś budzi się w nim.

(dźwięk krakania, trzask płomienia, walczyk zaczyna się powoli)

Zwrotka 1

Na środku pola, wśród dyń jak głów pomarańczowych,
stoi strach w kapeluszu — dumny, lecz słomiany człowiek.
Oczy z guzików, uśmiech szyty krzywo,
w dzień wygląda śmiesznie — groteskowo, żywo.

Refren

Lecz gdy księżyc wzejdzie, a mgła spadnie w dal,
coś w polu się rusza — coś przeszło na bal!
Kruki krążą w kręgu, czarne jak cień,
a dynie tańczą w płomieniach, śmiejąc się we sen!

Zwrotka 2

Wiatr gra mu w płaszczu jak w organach z dymu,
Słomiane dłonie drżą w mroku bez rytmu.
Z oczu płonie blask, z ust wydobywa się krzyk,
to strach, co śpi w dzień, a nocą jest nikt.

Refren (2x, mocniej)

Bo gdy noc przychodzi, świat staje w płomieniach,
Każda dynia śpiewa pieśń o cieniach!
Kruki kraczą chórem, zboże tańczy w dymie,
a strach się śmieje — bo w nocy żyje!

Bridge (szept / echo)

„Hej, kto tam idzie, kto zrywa sen?
Tu każdy krok to nowy cień.
Ja — strażnik dyń, co w dzień drzemie,
a nocą śni o twoim imieniu…”

Finał (epicko, burtonowsko)

I tak co roku, gdy Halloween wstaje,
strach z pola dyń znowu powstaje!
Śmiech rozlega się wśród ognia i liści,
bo noc jest jego — i nikt się nie ziści!

Coda (powoli, jak kołysanka)

A gdy świt nadejdzie, znów cisza, znów sen,
Tylko dym nad dyniami i chłód pośród pól…
Lecz kto tu był nocą, ten dobrze wie —
że w każdej dyni płonie strach i gniew.

(ostatni szept)
…do zobaczenia w Halloween.