Wrakken

Oude liefde roest niet, al is het plaatwerk bruin,
Ze staan daar in het weiland, in regen en in schuin.
Met mos in de bumpers, en takken door de deur,
Ze hebben veel gezien joh, maar rijden nooit meer.
(1e Couplet)
Daar staat een Fiat, ooit iemands trots, mooi bezit,
Nu woont er een merel in de uitlaat, wat een hit.
De ramen beslagen, de banden plat en scheef,
Maar ik hoor nog de motor als ik langs ‘m zweef.
(Refrein)
Oude liefde roest niet, al is het plaatwerk bruin,
Ze staan daar in het weiland, in regen en in schuin.
Met mos in de bumpers, en takken door de deur,
Ze hebben veel gezien joh, maar rijden nooit meer.
(2e Couplet)
Een oude Fiat zeshonderd , vergroeid met klimop,
Zijn laatste rit was strompelend, met een duwtje, plop plop.
Maar ik zwaai nog steeds even, als ik erlangs ga,
Want wat je samen hebt gereden, vergeet je nooit, ha ha!
(Bridge)
Ze fluisteren verhalen van vakanties in de zon,
Van bierkratten achterin, en een eerste zoen begon.
En al is hun glans verdwenen, hun hart klopt stil en zacht,
Ze slapen in het gras, na een leven vol kracht.
(Refrein)
Oude liefde roest niet, al is het plaatwerk bruin,
Ze staan daar in het weiland, in regen en in schuin.
Met mos in de bumpers, en takken door de deur,
Ze hebben veel gezien joh, maar rijden nooit meer.
(Outro)
Dus hef je glas op die helden, van blik en benzine,
Ze rusten in vrede, tussen distels en jasmijn.
Want een auto gaat nooit écht, hij blijft in je hart,
Zelfs roestig in het weiland, een kunstwerk apart!