321

Արդեն մութ է փողոցում, լուսնի լույսն է շողշողում,
Երբ իմ ձեռքն ես դու բռնում, քայլերս են դանդաղում,
Սրտիս փոքրիկ անկյունում, ջերմություն եմ ես զգում,
Քեզ հետ անցնող ամեն պահ, հավերժություն է թվում։

Թող որ քայլենք աննպատակ, ժպտամք իրար անտեղի,
Թող այս պահը մեզ մոտ մնա, Ինչպես հեքիաթ՝ սիրելի։
Քամին փչի, օրոր ասի, լուսինն իջնի մեզ այցի,
Սրտիս բոլոր երազները, քո աչքերում թող հանգչի:

Առավոտն է մեզ այցելում, գրկել ես ինձ, որ չգնամ,
Արևն արդեն պատուհանից ներս է նայում, որ արթնանամ,
Բայց չեմ ուզւմ հիմա զարթնեմ, ուզում եմ միշտ քեզ հետ մնամ,
Սիրո երազս չավարտվի, թող քո գրկում հավերժ մնամ։

Թող որ քայլենք աննպատակ, ժպտամք իրար անտեղի,
Թող այս պահը մեզ մոտ մնա, Ինչպես հեքիաթ՝ սիրելի։
Քամին փչի, օրօր ասի, Լուսինն իջնի մեզ այցի,
Սրտիս բոլոր երազները, քո աչքերում թող հանգչի: