Piosenka turnusowa

Są takie chwile, których nie widać na zdjęciach,
I słowa, których nie wypowie nikt.
Są ciche gesty, które leczą bardziej,
Niż niejeden zapisany lek.

Kiedy świat bywa zbyt ciężki do uniesienia,
A w oczach czasem gaśnie blask,
Pojawiają się ludzie,
Którzy pomagają zrobić kolejny krok.


Bo największym darem są ludzie,
Którzy zostają, kiedy trudno trwać.
Którzy niosą światło po cichu,
Nie oczekując nic w zamian.

I choć nie sposób oddać słowami
Wdzięczności, którą nosi serce dziś,
Chcemy powiedzieć jedno:

Dziękujemy

Za każdą godzinę przygotowań,
Za każdy telefon i każdą troskę.
Za czas, których nikt nie policzy,
Za dobro dawane każdego dnia.

Za serce, które od lat prowadzi tę drogę,
Za siłę, która pomaga nieść wspólny świat.
Za dłonie gotowe pomagać,
Gdy ktoś potrzebuje wsparcia bardziej niż słów.

Za wiedzę, która przynosi spokój,
Za obecność, która koi strach.
Za tych, którzy czuwają przy nas,
Kiedy życie wystawia nas na próbę.


Bo największym darem są ludzie,
Którzy zostają, kiedy trudno trwać.
Którzy niosą światło po cichu,
Nie oczekując nic w zamian.

I choć nie sposób oddać słowami
Wdzięczności, którą nosi serce dziś,
Chcemy powiedzieć jedno:

Dziękujemy


Nie tworzą nas miejsca.

Nie tworzą nas budynki ani daty.

Tworzą nas spotkania.

Tworzą nas rozmowy do późnego wieczora.

Tworzą nas ludzie,
Którzy rozumieją ból bez tłumaczenia.

Którzy widzą więcej niż chorobę.

Którzy przypominają nam,
Że wciąż możemy się śmiać.
Że wciąż możemy marzyć.
Że wciąż jesteśmy ważni.



Jeśli ktoś kiedyś zapyta,
Co najcenniejszego zabraliśmy stąd,

Nie powiemy: morze.

Nie powiemy: nagrody.

Nie powiemy: wspólne zdjęcia.

Powiemy:

Ludzi.

Bo to Wy jesteście tym,
Co zostaje w sercu najdłużej.

To dzięki Wam wracamy silniejsi.

To dzięki Wam łatwiej uwierzyć,
Że nawet najtrudniejszą drogę
Można przejść razem.

I za to dziś dziękujemy.

Za obecność.

Za dobro.

Za serce.

Za Was.