1234

İstanbul'da Boğaziçinde bir Fakir Orhan Veliyim.
Veli'nin oğluyum tarifsiz kederler içinde.
Urumeli hisarına oturmuşam oturmuş da bir türkü tutturmuşum.

İstanbulun mermer taşları başıma da konuyor, konuyor aman martı kuşları,
Gözlerimden boşanır hicran yaşları Edalim senin yüzündən bu halim.
Edalım, sənin yüzünden bu halim.

İstanbulun orta yeri sinema karibliyim mehsuzluğum duyurmayın anama.
El konuşur sevişirmiş bana ne?
Sevdalim boynuna vebalim.

İstanbulun mermer taşları başıma da konuyor konuyor aman martı kuşları gözlerimden boşanır hicran yaşları Edalim senin yüzündən bu halim.
Edalım sənin yüzünden bu halim.