DWANAŚCIE PRAC HERAKLESA

Gdy bogowie milczeli, a ludzie drżeli ze strachu,
jeden śmiertelnik niósł ciężar win i przeznaczenia.
Herakles, syn Zeusa, skazany na dwanaście prób,
wkroczył na drogę, z której nie było odwrotu.

W Nemei zmierzył się z lwem, którego skóra była twardsza niż stal.
Gdy broń zawiodła, zwyciężyły dłonie i wola.

Na bagnach Lerny ogień pokonał Hydrę,
a trucizna ustąpiła sprytowi i poświęceniu.

Przez rok gonił złotorogą łanię,
ucząc się cierpliwości silniejszej niż gniew.

W śnieżnych górach Erymanthu zagnał dzika w pułapkę lodu,
a echo ryku niosło się po szczytach.

Rzeki posłuchały go tam, gdzie nie wystarczyła siła —
stajnie Augiasza zmyły hańbę w jeden dzień.

Metalowe ptaki spadły z nieba jak deszcz,
lecz cisza wróciła nad jezioro Stymfalijskie.

Byk Krety, ogień i chaos,
został okiełznany jak burza schwytana za rogi.

Ludożerne klacze poznały smak własnego okrucieństwa,
gdy ich pan upadł z ręki bohatera.

Pas królowej Amazonek mógł być darem,
lecz stał się krwią i wojną z woli bogów.

Trójciałowy Gerion poległ na krańcu świata,
a czerwone woły ruszyły w długą drogę ku przeznaczeniu.

Przez chwilę Herakles dźwigał samo niebo,
by zdobyć złote jabłka wieczności.

A gdy zszedł do Hadesu, bez broni i bez strachu,
nawet Cerber ugiął się przed siłą woli.

Dwanaście prac minęło,
lecz legenda pozostała.
Herakles nie był tylko siłą —
był ceną, jaką płaci się za nieśmiertelność.