“บลูส์โรงพยาบาลป่าตอง”

Verse 1
บนเกาะที่แสงไฟไม่เคยหลับ
หลังเสียงเพลง มีที่หนึ่งเงียบงัน
ประตูเปิดอยู่ เมื่อชีวิตพังทลาย
เขาเรียกที่นี่ว่า Patong Hospital
เสียงไซเรนจางไปกับลมร้อน
ไฟสีขาวส่องคืนที่ยาวนาน
ใครก้าวเข้ามา ต่างมีแผลในใจ
ตึกนี้มีเลือด มีเนื้อ มีลมหายใจ
Chorus
นี่คือบลูส์โรงพยาบาลป่าตอง
คืนยาวนาน ไม่มีใครตัดสินใคร
บางคนเดินเข้า บางคนต้องถูกหาม
แต่ทุกชีวิต… ได้รับมือที่ยื่นมา
Verse 2
ทางเดินแน่น ไม่มีความเงียบ
ใบหน้าต่างกัน แต่ความกลัวเหมือนกัน
หลายภาษาไหลรวมในอากาศ
ความเจ็บปวด ไม่ต้องการคำแปล
พยาบาลเดินเร็ว เหมือนไม่รู้จักเหนื่อย
หมอมองลึกกว่าแค่ตัวเลขบนจอ
ไม่ถามมาก ไม่ปิดประตู
มีแต่คำว่า “เดี๋ยวเราดูแลให้”
Chorus
นี่คือบลูส์โรงพยาบาลป่าตอง
ที่ความหวังพูดเบา ๆ แต่จริงใจ
บางคนหายดี บางคนอยู่ไม่นาน
ชีวิตยังเล่นเพลงที่เปราะบาง
Verse 3
ฉันเห็นคนหนึ่ง ลมหายใจสุดท้าย
อีกคนหนึ่ง รอดพ้นจากความตาย
ทางเดินเดียวกัน พื้นเย็นเหมือนกัน
ปาฏิหาริย์กับการจากลา อยู่ข้างกัน
มือยังทำงาน ดวงตายังมั่นคง
แม้กะจะยาว แม้แรงจะหมด
ความเข้มแข็งแบบนี้ ไม่มีข่าวใดพูด
แต่มันอยู่ในทุกโน้ตของบลูส์นี้
Bridge
ไม่มีแสงสวย ไม่มีฉากฝัน
มีแต่หัวใจมนุษย์ กับเสียงเครื่องดัง
ระหว่างสัญญาณชีพ กับไฟสลัว
มีใครบางคน… สู้เพื่ออีกหนึ่งคืน
Final Chorus
นี่คือบลูส์โรงพยาบาลป่าตอง
เขียนด้วยแผล ด้วยน้ำตา และกาลเวลา
ที่คนแปลกหน้า ยังมีความหมาย
เพราะที่นี่… ความเมตตายังหายใจ
Outro
เมื่อเกาะหลับ และถนนเงียบงัน
ยังมีไฟหนึ่งดวง ไม่เคยดับฝัน
ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีคำสรรเสริญ
มีแค่คืนป่าตอง… กับบลูส์โรงพยาบาล