Planeta serca

(szeptem, na tle dźwięków wiatru i kosmosu)

Gdzieś pośród gwiazd, w ciszy wiecznej jak sen,
wędruje dziecko, które zadaje pytania,
na które dorośli dawno przestali szukać odpowiedzi.

Każda planeta to inny świat —
ale tylko jedna ma różę.
I serce, które wciąż pamięta.

(delikatne wejście fortepianu lub gitary akustycznej)

Zwrotka 1

Spotkałem Cię pośród gwiazd, gdy cisza śpiewała sny,
Miałeś różę w dłoniach i spojrzenie bez mgły.
Mówiłeś: „Dorośli już dawno zgubili ślad,
Tego, co w oczach niewidzialne, a czuć można tak.”

Refren

Na mojej planecie rośnie jedna róża,
Codziennie ją podlewam, choć pustynia długa.
Nie chcę być królem, nie chcę mieć władzy,
Chcę tylko czuć, że jestem — że świat się nie traci.
Bo dobrze widzi się tylko sercem,
Tego nie nauczy żaden świat dorosłych więcej.

Zwrotka 2

Lis przyszedł z wiatrem, by nauczyć mnie dróg,
Które prowadzą do drugiego — przez ciszę i ból.
„Oswoić to znaczy być odpowiedzialnym”, rzekł,
I zniknął w zbożu, zostawiając śmiech.

Refren

Na mojej planecie rośnie jedna róża,
Codziennie ją podlewam, choć pustynia długa.
Nie chcę być królem, nie chcę mieć władzy,
Chcę tylko czuć, że jestem — że świat się nie traci.
Bo dobrze widzi się tylko sercem,
Tego nie nauczy żaden świat dorosłych więcej.

Most (narastający, z chórem / skrzypcami)

I kiedy spojrzę w gwiazdy, słyszę Twój śmiech,
Jak echo małego serca w przestrzeni bez granic.
Może każdy z nas ma swoją planetę,
Na której czeka coś — albo ktoś jeszcze.

(instrumentalne crescendo — jak lot przez galaktykę)

Refren finałowy (epicki)

Na mojej planecie wciąż płonie róża,
Z jej płatków rodzi się światło i burza.
Nie szukam więcej — wiem już, kim jestem,
Człowiekiem, co kocha — i widzi sercem.

Zakończenie (narracyjne / instrumentalne)

(ciszej, jak modlitwa do gwiazd)

Jeśli kiedyś spojrzysz w niebo i zobaczysz śmiejącą się gwiazdę,
wiedz, że tam — ktoś podlewa swoją różę.
I myśli o Tobie.

(ostatni dźwięk fortepianu, długo wybrzmiewający echo)