Manifest

„Manifest Wojowniczki”

Nie szukaj mnie wśród ruin.
Nie wołaj — nie odpowiem.
Moje imię wypaliło się w ogniu,
a echo niesie tylko pusty dźwięk.

Nie odchodzę w ucieczce.
Odchodzę, bo bitwa już się skończyła,
a świat, który broniłam,
nie pamięta, po co go chroniłam.

Każda blizna była modlitwą,
każdy cios — wyborem.
Krew płynęła jak pieśń,
a teraz milknie,
bo już nie potrzebuję śpiewu,
by wiedzieć, kim jestem.

Zostawiam wszystko.
Twarze, które znałam.
Ogień, który kochałam.
Cienie, które tańczyły przy mnie
jak przy królowej nocy.

Nie chcę już korony z cierni,
ani miecza, który błyszczy od łez.
Nie potrzebuję oklasków duchów,
ani wspomnień, które gryzą jak rdza.

Wszystko, co miałam —
to rytm.
Rytm kroków na popiołach.
Rytm serca, które przestało się bać.

Więc idę.
Bez pożegnania.
Bez łez.
Bez cienia.

Zostawiam świat,
który spłonie beze mnie.
Nie z żalu —
lecz z pamięci.

Bo czasem siłą nie jest trwać,
lecz umieć odejść.
Z podniesioną głową,
z bronią, która już milczy.
I z sercem, które wreszcie
nie musi bić.