Doğa

Doğa bakar bize, sessiz bir gururla,
Yeşil gözlerinde saklı acı bir hüzün var.
Haset mi, kim bilir, her bir ağaç uğurlar,
Bize kalan, yitip giden düşlerden izler var.
Toprağa ayak bas, hisset her adımında,
Yeşil gözlerinde kaybolur insan yanılgıda.
Gökyüzü sessiz, yıldızlar bizden uzak,
Allah'ın önünde kibirler hep tuzak.
Ağaçlar der ki: "Sen mi hükmedensin?"
Rüzgar eğilir, der ki: "Geçici sensin."
Yoksa her gün biraz daha bizde kin mi?
Dağlar bile kızgın, bizde hırs dindi mi?
Doğa bakar bize, sessiz bir gururla,
Yeşil gözlerinde saklı acı bir hüzün var.
Haset mi, kim bilir, her bir ağaç uğurlar,
Bize kalan, yitip giden düşlerden izler var.
Baktıkça bu çam ormanına, hissettik çaresiz,
Kökler derin, bizse yüzeyde hevesiz.
Gökyüzünü kaplayan bulutlardan nem var,
Ama insanda sadece hırs ve elem var.
Yeşilin sesi der ki: "Bak, biz sonsuzuz,"
Bizse dünya için birer dert, birer kısırız.
Haset ederiz her çiçeğin dirilişine,
Her yaprak düşer, biz bakarız pişmanlık içinde.
Doğa bakar bize, sessiz bir gururla,
Yeşil gözlerinde saklı acı bir hüzün var.
Haset mi, kim bilir, her bir ağaç uğurlar,
Bize kalan, yitip giden düşlerden izler var.
Doğa der ki: "Ben kalırım, siz solarsınız,"
Zamanı durduramazsınız, hep geç kalırsınız.
Yaprak döker gibi umutlar solarken,
Anla ki doğa bizden üstün bir alem.