คำควบกล้ำ

ชมไพรสะพรั่งพฤกษ์ ล้วนพันลึกและเพลิดเพลิน
ไคลคลามาแนวเนิน ยลยูงย่างช่างเพริศเพรา
เพราะพริ้งหริ่งเรไร แว่วไกลไกลพาหงอยเหงา
เดินเดี่ยวแสนเปลี่ยวเปล่า เพราะพลัดพรากจากเคหา
ค่ำเช้าเฝ้าคร่ำครวญ ตรึกตรองหวนอาลัยลา
ดอกไม้เกลื่อนกลาดตา ไม่ปลดเปลื้องเรื่องโศกศัลย์
ดวงเดือนก็เคลื่อนคล้อย น้ำค้างย้อนพร้อยพราวพรรณ
กวางไพรไก่ขานขัน ปลุกให้ฟื้นตื่นนิทรา