DOPÓKI PŁONIE ZNICZ

DOPÓKI PŁONIE ZNICZ

[Intro – spokojne pianino, dzwony]

Pierwszy listopada, tysiące świateł w mroku,
Każdy znicz to czyjeś imię, czyjaś droga krok po kroku.
Dziś nie liczę lat i strat, nie pytam, ile wart był czas,
Stoję w ciszy przy tych, których nie ma pośród nas.

[Zwrotka 1 – głęboki rap]

Za mamę, za tatę, za ich dłonie spracowane,
Za miłość, dobre rady, za noce nieprzespane.
Za babcie i za dziadków, za historię ich pokoleń,
Za tych, co bronili Polski pośród ognia i niewoli.

Za żołnierzy, którzy życie położyli za ojczyznę,
Za strażaków, co ratowali innych, choć ryzykowali wszystkim.
Za ratowników, pielęgniarki, lekarzy przy łóżku,
Za tych, co służyli ludziom, nie oczekując oklasków.

Za nauczycieli, którzy uczyli nas żyć godnie,
Za ludzi każdej pracy, za codzienne dobre dłonie.
Nie każdy ma pomnik, nie każdemu grają dzwony,
Ale każdy miał swój świat i był przez kogoś kochany.

[Refren – mocny, emocjonalny]

Dopóki płonie znicz, pamięć nie zgaśnie w nas,
Choć zabrakło waszych głosów, pozostawił ślady czas.
Za tych bliskich i nieznanych, za ostatni wspólny dzień,
Niech to światło mówi głośniej niż najcięższy ludzki cień.

Dopóki płonie znicz, będę imiona wasze znać,
Nie da się cofnąć odejścia, można miłość dalej dać.
Jedna iskra w listopadzie, tysiąc wspomnień, tysiąc łez,
Dla każdego, kto tu żył — dziś to światło pali się.

[Zwrotka 2 – mocniejszy beat]

Za braci i za siostry, za kuzynów, za rodzinę,
Za koleżanki i kolegów, z którymi dzieliłem chwile.
Za przyjaciół, których wypadek zabrał nagle z drogi,
Za te telefony w nocy, po których drżą nam nogi.

Za tych, których choroba wyrwała z naszych ramion,
Za słowa niewypowiedziane, za pożegnania nad ranem.
Za dzieci, co odeszły, zanim poznały ten świat,
Za rodziców, którzy noszą ich wspomnienie tyle lat.

Za tych, którym rozpacz odebrała nadzieję na jutro,
Nie znam ich wszystkich bitew, więc nie będę ich osądzać.
Niech ich cisza nas nauczy dostrzegać cudzy ból,
Żeby nikt nie musiał sam przechodzić najciemniejszych dróg.

[Zwrotka 3 – ciężki bas]

Za niewinnych, którym życie ktoś odebrał dla pieniędzy,
Za ofiary przemocy, których głos zagłuszył lęk.
Za tych, których skrzywdzono, a potem uciszono,
By prawda nie wyszła na jaw — dziś pamięć oddaje im głos.

Nie ma usprawiedliwienia dla okrucieństwa i zła,
Każdy człowiek miał marzenia i miał prawo dalej trwać.
Za sąsiada, za nieznajomą, za człowieka z końca ulicy,
Za tych, co czynili dobro, choć nie znali ich wszyscy.

Za górników, za kierowców, za tych w polu i na budowie,
Za wszystkich, co pozostawili coś dobrego w drugim człowieku.
Nie pytam dziś o sławę, stanowisko ani wiek,
Każde życie jest historią, którą warto w sercu nieść.

[Refren – mocniej, z chórem]

Dopóki płonie znicz, pamięć nie zgaśnie w nas,
Choć zabrakło waszych głosów, pozostawił ślady czas.
Za tych bliskich i nieznanych, za ostatni wspólny dzień,
Niech to światło mówi głośniej niż najcięższy ludzki cień.

Dopóki płonie znicz, będę imiona wasze znać,
Nie da się cofnąć odejścia, można miłość dalej dać.
Jedna iskra w listopadzie, tysiąc wspomnień, tysiąc łez,
Dla każdego, kto tu żył — dziś to światło pali się.

[Outro – tylko fortepian]

Pierwszy listopada. Wśród alejek cisza trwa.
Dla rodziców, dzieci, bliskich. Dla tych, których nie znał świat.
Za odwagę, za dobroć, za najprostszy ludzki gest.
Nie zapomnę. Póki żyję. Dopóki płonie znicz.