ZABETONOWANY ŚWIAT
v4
@Jerzyna K
ZABETONOWANY ŚWIAT
v4
@Jerzyna K
Text
[Zwrotka 1]
Tam, gdzie nas kiedyś prowadził szum drzewa,
dziś równy chodnik przecina na pół
łąkę, na której umieliśmy leżeć,
nie mając nic — oprócz nieba nad głową.
W miejscu, gdzie ojciec pokazał mi gwiazdy,
świeci reklama: „Tu dobrze jest żyć”.
Ktoś nam obiecał widoki na przyszłość,
a ja przez okno nie widzę już lip.
[Przedrefren]
Coraz dalej do lasu,
coraz bliżej do ścian.
Tyle miejsca na parking,
a na oddech go brak.
[Refren]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Coraz wyższy wokół mur,
coraz mniej dla kogoś miejsca.
Sami budujemy klatki,
sami obracamy klucz.
A potem przez zamknięte okna
wołamy: „Podejdź tu”.
[Zwrotka 2]
Za jedną ścianą ktoś nie śpi do rana,
za drugą komuś zawalił się świat.
Na klatce schodowej mijamy się szybko,
choć nasze drzwi dzieli zaledwie pięć lat.
Mówimy: „Najlepiej nikomu nie ufać”,
i każdy dokłada do muru swój żal.
Tak łatwo pomylić samotność ze spokojem,
gdy już się nie słyszy, że ktoś woła nas.
[Przedrefren]
Coraz grubsze są szyby,
coraz cichszy nasz głos.
Już nie wiemy, czy chroni,
czy zamyka nas dom.
[Refren]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Coraz wyższy wokół mur,
coraz mniej dla kogoś miejsca.
Sami budujemy klatki,
sami obracamy klucz.
A potem przez zamknięte okna
wołamy: „Podejdź tu”.
[Bridge — ciszej, niemal szeptem]
Dziś ktoś zapukał. Nie miał żadnej sprawy.
Zapytał tylko, czy wszystko jest w porządku.
I nagle cały ten mój święty spokój
rozpadł się przy nim od pierwszego słowa.
Za oknem małe drzewo rozsadzało chodnik.
Patrzyłem długo, jak podnosi bruk.
Nie wszystko jeszcze zdążyło w nas stwardnieć.
Cofnąłem rękę. Nie zamknąłem drzwi.
[Refren finałowy — mocno, emocjonalnie]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Czy pod tylu lat ciężarem
jeszcze tli się ciepło w rękach?
Sami budujemy klatki,
lecz wciąż mamy do nich klucz.
Dziś otwieram swoje drzwi.
Jeśli możesz — podejdź tu.
[Outro — cicho]
Zostaw miejsce na drzewo.
Zostaw miejsce na mnie.
Tam, gdzie nas kiedyś prowadził szum drzewa,
dziś równy chodnik przecina na pół
łąkę, na której umieliśmy leżeć,
nie mając nic — oprócz nieba nad głową.
W miejscu, gdzie ojciec pokazał mi gwiazdy,
świeci reklama: „Tu dobrze jest żyć”.
Ktoś nam obiecał widoki na przyszłość,
a ja przez okno nie widzę już lip.
[Przedrefren]
Coraz dalej do lasu,
coraz bliżej do ścian.
Tyle miejsca na parking,
a na oddech go brak.
[Refren]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Coraz wyższy wokół mur,
coraz mniej dla kogoś miejsca.
Sami budujemy klatki,
sami obracamy klucz.
A potem przez zamknięte okna
wołamy: „Podejdź tu”.
[Zwrotka 2]
Za jedną ścianą ktoś nie śpi do rana,
za drugą komuś zawalił się świat.
Na klatce schodowej mijamy się szybko,
choć nasze drzwi dzieli zaledwie pięć lat.
Mówimy: „Najlepiej nikomu nie ufać”,
i każdy dokłada do muru swój żal.
Tak łatwo pomylić samotność ze spokojem,
gdy już się nie słyszy, że ktoś woła nas.
[Przedrefren]
Coraz grubsze są szyby,
coraz cichszy nasz głos.
Już nie wiemy, czy chroni,
czy zamyka nas dom.
[Refren]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Coraz wyższy wokół mur,
coraz mniej dla kogoś miejsca.
Sami budujemy klatki,
sami obracamy klucz.
A potem przez zamknięte okna
wołamy: „Podejdź tu”.
[Bridge — ciszej, niemal szeptem]
Dziś ktoś zapukał. Nie miał żadnej sprawy.
Zapytał tylko, czy wszystko jest w porządku.
I nagle cały ten mój święty spokój
rozpadł się przy nim od pierwszego słowa.
Za oknem małe drzewo rozsadzało chodnik.
Patrzyłem długo, jak podnosi bruk.
Nie wszystko jeszcze zdążyło w nas stwardnieć.
Cofnąłem rękę. Nie zamknąłem drzwi.
[Refren finałowy — mocno, emocjonalnie]
Zabetonowany świat,
zabetonowane serca.
Czy pod tylu lat ciężarem
jeszcze tli się ciepło w rękach?
Sami budujemy klatki,
lecz wciąż mamy do nich klucz.
Dziś otwieram swoje drzwi.
Jeśli możesz — podejdź tu.
[Outro — cicho]
Zostaw miejsce na drzewo.
Zostaw miejsce na mnie.
Musikstyle
Polish conscious rap, 90 BPM, dark urban atmosphere, emotional storytelling, deep slightly raspy male voice, clear Polish pronunciation, tight rhythmic flow, expressive delivery with controlled anger and vulnerability. Verses strictly rapped, powerful catchy half-rapped chorus emphasizing “Zabetonowany świat, zabetonowane serca”. Heavy boom bap drums, punchy kick, crisp snare, deep warm bass, haunting minor-key piano, subtle strings, sparse industrial textures, distant city ambience. Strong contrast between intimate verses and a wider intense chorus. Lyrics must remain upfront and intelligible. Short spoken intro, stripped-back bridge with piano and heartbeat-like kick, final chorus with layered male vocals and emotional release, quiet spoken outro. Organic gritty production, memorable instrumental motif, no cheerful melodies, no EDM drops, no excessive autotune, no long instrumental intro.
