NATALIA I KIEŁBASA

[REFREN]

Natalia jadła kiełbasę,
jakby ktoś miał jej ją zabrać.
Pazernie, szybko, bez litości,
aż nagle przestała gadać.

Mateusz patrzy: „Co jest, kurwa?”
Natalia oczy jak pięć złotych ma.
Jeszcze chwila, byłby dramat,
ale Mateusz uratował ją!

[ZWROTKA PIERWSZA]

Siedziała Natalia spokojnie przy stole,
kiełbasa pachniała, aż kręciło w nosie.
Miała zjeść kawałek, tak normalnie, jak człowiek,
ale gdzie tam — tempo jak na zawodach.

Jeden gryz, drugi gryz,
trzeci już był za szybki.
Mateusz mówi: „Ej, zwolnij trochę”,
a ona tylko macha ręką: „Spokojnie!”

I nagle cisza.

Zero słowa.
Zero śmiechu.
Widelec w górze.
Oczy wielkie.

Mateusz już wiedział:
„O kurwa, jest grubo!”

[REFREN]

Natalia jadła kiełbasę,
jakby ktoś miał jej ją zabrać.
Pazernie, szybko, bez litości,
aż nagle przestała gadać.

Mateusz patrzy: „Co jest, kurwa?”
Natalia oczy jak pięć złotych ma.
Jeszcze chwila, byłby dramat,
ale Mateusz uratował ją!

[ZWROTKA DRUGA]

Mateusz nie spanikował,
zrobił, co trzeba było zrobić.
Natalia walczy o oddech,
a on ją łapie, żeby szybko pomóc.

Sekunda za sekundą,
nagle powietrze wraca.
Natalia patrzy na niego
jakby właśnie wróciła z zaświata.

Pierwsze słowa?
Nie „dziękuję”.
Nie „kocham Cię”.
Nie „Mateusz, uratowałeś mnie”.

Tylko:
„Daj mi się napić.”

I wtedy oboje wybuchli śmiechem,
bo jak już żyjesz, to można się śmiać.
Mateusz tylko pokręcił głową:
„Następnym razem gryź wolniej, błagam!”

[BRIDGE]

Od tamtej pory
jedna zasada jest święta:

Natalia może jeść kiełbasę...

ALE MA JEŚĆ JAK CZŁOWIEK!

[REFREN – FINAŁ]

Natalia jadła kiełbasę,
jakby świat miał zaraz zgasnąć.
Prawie zrobiła z kolacji
historię, której nikt nie chciał znać.

Ale Mateusz był na miejscu,
ogarnął wszystko raz-dwa.
I dlatego dzisiaj Natalia
dalej może kiełbasę wcinać!

Tylko trochę wolniej.

Bo Mateusz
nie chce drugi raz
ratować kolacji.