Bilet na dwie osoby
v4
@Rafal Golaszewski
Bilet na dwie osoby
v4
@Rafal Golaszewski
Text
[Verse 1]
Znalazłem twój bilet w kieszeni płaszcza,
na dwie osoby, na sobotni pociąg.
Mówiłaś: „zostań, przecież nic się nie stało”,
a w twoim głosie już nie było domu.
[Pre-Chorus]
Nie pytam, dokąd miałaś jechać,
znam odpowiedź z tych kilku słów.
[Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu
i pytanie, kim dla ciebie byłem ja.
[Verse 2]
W kuchni stygnie herbata z cytryną,
na krześle wisi twój czerwony szal.
Każdy drobiazg udaje, że nic nie wie,
a ja już nie umiem udawać tak.
[Pre-Chorus]
Nie pytam, czy żałujesz,
widzę, jak omijasz mój wzrok.
[Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu
i pytanie, kim dla ciebie byłem ja.
[Bridge]
Może kiedyś przejdę obok dworca,
nie szukając cię wśród obcych twarzy.
Dziś nie proszę, żebyś wróciła.
Chcę tylko wiedzieć, czy umiałaś mnie kochać.
[Final Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu,
a ja uczę się nie czekać już na nas.
[Outro]
Na dwie osoby był ten bilet.
Wracam sam.
Znalazłem twój bilet w kieszeni płaszcza,
na dwie osoby, na sobotni pociąg.
Mówiłaś: „zostań, przecież nic się nie stało”,
a w twoim głosie już nie było domu.
[Pre-Chorus]
Nie pytam, dokąd miałaś jechać,
znam odpowiedź z tych kilku słów.
[Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu
i pytanie, kim dla ciebie byłem ja.
[Verse 2]
W kuchni stygnie herbata z cytryną,
na krześle wisi twój czerwony szal.
Każdy drobiazg udaje, że nic nie wie,
a ja już nie umiem udawać tak.
[Pre-Chorus]
Nie pytam, czy żałujesz,
widzę, jak omijasz mój wzrok.
[Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu
i pytanie, kim dla ciebie byłem ja.
[Bridge]
Może kiedyś przejdę obok dworca,
nie szukając cię wśród obcych twarzy.
Dziś nie proszę, żebyś wróciła.
Chcę tylko wiedzieć, czy umiałaś mnie kochać.
[Final Chorus]
Nie mów, że to był tylko jeden wieczór,
że przypadkiem zgubiłaś własny klucz.
Ja pamiętam, jak patrzyłaś prosto w oczy,
im właśnie oddałem cały swój trud.
Nie mów, że mam zapomnieć od niechcenia —
takich rzeczy nie wymazuje czas.
Został bilet, puste miejsce przy śniadaniu,
a ja uczę się nie czekać już na nas.
[Outro]
Na dwie osoby był ten bilet.
Wracam sam.
Musikstyle
Polish-language alternative pop ballad, restrained mid-tempo pulse, close-miked male baritone with a bruised, controlled delivery that opens into a forceful chorus. Begin with muted piano and low atmospheric guitar; add rounded bass and tight, understated drums in the first verse, widen with layered guitars and backing harmonies in the chorus, then strip back for a confessional bridge before a final full chorus. Modern organic production, clear vocal at the front, dynamic arrangement, bittersweet and direct.
