บ่าวขาดมืถื

(Verse 1)
บ่มีมือถือ ยุคสมัยสู้วัน ผู้สาวบ่มัก
คนบ่มีรถจัก หาคนฮักหนักใจเหลือทน
ผู้บ่าวบ้านนอก บ่มีหยังดอกเด้อหน้ามน
ย่างสองขาข้างถนน เกิบขาดส้น ผู้สาวบ่แล

บ่มีหยังเลย ผู้สาวก็ชังขาดเพื่อนขาดหมู่
คนบ่มีความรู้ ชีวิตที่มีอยู่ ก็จนตาแจ
สิขายนาซื้อ รถจักมือถือ กะอิตนพ่อแม่
อ้ายนี้มันมีแต่ เกวียนฮ่างๆ จอดอยู่ฮ่มหมากเฟือง

(Pre-Chorus)
สาวในเมือง รังเกียจผู้บ่าวบ้านนอก
เฮ็ดหยังก็บ่คือเขาดอก แนวคนบ้านนอกมาอยู่ในเมือง
มือถือของอ้าย คือหางไถบ่ได้สิ้นเปลือง
เว้าหยังข่อยบ่ฮู้เรื่อง คนในเมืองมักเว้าผู้เดียว

(Chorus - ท่อนฮุก)
บ่มีมือถือ ยุคสมัยสู้วัน ผู้สาวบ่สน
วาสนาคนจน ชีวิตหมองหม่น ขาดคนแลเหลียว
อาโหล... อาโหล... คือผีบ้าเว้าอยู่คนเดียว
ยิ้มกะยิ้มคนเดียว นี่ละนอ... คนบ้ามือถือ!