กระดูกสันหลัง

[Verse 1]
ชาย: ทุก ๆ เช้า ทุกครั้งที่ลืมตา
ข้าวทุกจานที่วางอยู่ตรงหน้า
หญิง: อยู่เบื้องหลังคือหยาดเหงื่อใคร
คือชีวิตที่ไม่เคยถูกมองเห็น

ชาย: มือที่ด้านแตกจนชา
หญิง: เสียงลมหายใจสั้นยาวในโรงงาน
ชาย: เดินฝ่าฝุ่นฝ่าหมอกทุกวัน
หญิง: เพื่อให้ใครอีกหลายพันได้อิ่มท้อง

[Chorus]
ชาย: เขาเรียกเราว่า “กระดูกสันหลัง” (กระดูกสันหลัง)
หญิง: เหนื่อยแทบขาดใจ ยังต้องยืนให้ไหว
ชาย: โลกหมุนด้วยแรงคนตัวเล็กเท่านี้
หญิง: แต่ชื่อของเราไม่เคยขึ้นตรงไหน
ชาย+หญิง: แค่เงา แค่ฝุ่นปลิวไป
แต่หัวใจ…ยังยืนอยู่ตรงนี้

[Verse 2]
หญิง: ภายใต้หมวกกันน็อกเก่า ๆ
มีเรื่องราวที่ไม่เคยได้เล่าให้ใคร
ชาย: แม่ที่รออยู่บ้านไกล
ลูกที่เขียนการบ้านใต้แสงไฟริบหรี่

หญิง: เงินเดือนเท่าเดิมทุกปี
ชาย: แต่ของข้างถนนมันแพงขึ้นเรื่อย ๆ
หญิง: เราถามฟ้าว่าพรุ่งนี้จะดีไหม
ชาย: ฟ้าไม่ตอบ มีแต่แดดที่แรงขึ้น

[Chorus]
ชาย: เขาเรียกเราว่า “กระดูกสันหลัง” (เจ็บจนคุ้นชิน)
หญิง: แบกทั้งครอบครัวไว้บนบ่าแคบ ๆ
ชาย: หกล้มกี่ครั้งก็ยังต้องลุกอีกที
หญิง: ซับน้ำตาเองในมุมมืดแคบ ๆ
ชาย+หญิง: ให้โลก เขาเดินเฉิดฉาย
บนแรงกายแรงใจของเรา

[Bridge]
ชาย: ถ้าวันหนึ่งเราไม่ไหว
หญิง: ใครจะมองเห็นว่าอะไรร้าวราน
ชาย: หรือแค่เปลี่ยนชื่อคนทำงาน
หญิง: วนไปตามกาลเหมือนเดิม

ชาย+หญิง: แต่อย่างน้อยเรายังรู้
ว่าวันนี้เราให้ที่สุดเท่าที่มี
หญิง: ถึงไม่มีใครบันทึกตรงประวัติศาสตร์
ชาย: ใจของเราจดจำตัวเองดี

[Chorus]
ชาย: เขาเรียกเราว่า “กระดูกสันหลัง” (ตะโกนในใจ)
หญิง: ถึงเสียงเราเบากว่าฝุ่นลอยในอากาศ
ชาย: แค่ได้มองคนที่รักยังหัวเราะได้
หญิง: ก็คุ้มกว่าค่าจ้างที่ใครเขากำหนด
ชาย+หญิง: ถ้าโลกไม่เคยมองเห็น
อย่างน้อยเรา มองเห็นกันและกัน

[Outro]
หญิง: ทุก ๆ เช้า ทุกครั้งที่ลืมตา
ชาย: ข้าวทุกจานที่วางอยู่ตรงหน้า
ชาย+หญิง: อยู่เบื้องหลังคือชีวิตใครบางคน
ที่ยอมยืนเป็นกระดูกสันหลัง…ของทุกวัน