Ուր

Դու տալիս էիր հոգուս հույսեր,
Ու կապում էիր սրտիս մեծ սեր,
Սիրում էիր, բայց չեիր կարում սպասել,
Ժամանակից առաջ էիր սիրում ընկնել ու չլսել:
Հիշողությանս մեջ դեռ դու ես ապրում,
Սրտիս ներսում քո տեղը միշտ նույնն մնում:
Իմացի, որ ամեն ցավից նորից կկանգնենք,
Ամեն գիշեր մեր մտքերը իրար կմիացնենք:
Ցավերից հետո գիշերը դարձավ լույս,
Ու չենք պատրաստվում ինչ-որ բան թողենք հուշ:
Իրար հետ կլինենք, երբեք չի լինի ուշ,
Ձայնդ լսելով գիշերով վերևից լուսինն էլ շողաց լուռ:
Նստած էիր դու շատ լուռ,
Նայում էիր աչքերով սուր:
Ժպիտդ տանում՝ ուր?
Ասա, ուր էիր տանում, ուր?