Głos, który mówi w imię prawdy

Intro:
Na granicy słów i ciszy rodzi się pytanie:
kto naprawdę mówi w imię dobra,
a kto tylko w imię siebie?

Zwrotka I:
Idzie ktoś po świecie z księgą w swoich rękach,
Mówi, że zna odpowiedź na wszystkie ludzkie lęki.
Patrzy w nasze twarze, obiecuje ład i sens,
Ale w jego słowach milczy to, czego nie chce widzieć nikt.

Refren:
Kto daje prawo, by sądzić innych w cudzym imieniu?
Kto stawia granice, mówiąc, że to głos sumienia?
Gdzie kończy się wiara, a zaczyna chłodna władza —
I kto odpowie za te słowa, gdy zapada cisza?

Zwrotka II:
Ludzie stoją w kręgu, szukają prostych dróg,
Chcą wierzyć, że ktoś prowadzi ich przez mrok.
A on powtarza zdania jak wyrok bez apelu,
Nie pyta o serca, tylko o posłuszeństwo.

Refren:
Kto daje prawo, by sądzić innych w cudzym imieniu?
Kto stawia granice, mówiąc, że to głos sumienia?
Gdzie kończy się wiara, a zaczyna chłodna władza —
I kto odpowie za te słowa, gdy zapada cisza?

Zwrotka III:
Czasem w spojrzeniach widać wątpliwość jak płomień,
Kruchą, ale prawdziwą — bez nakazu i bez korony.
I wtedy w ciszy rodzi się cichy sprzeciw —
że prawdy nie da się zamknąć w cudzym głosie.

Refren:
Kto daje prawo, by sądzić innych w cudzym imieniu?
Kto stawia granice, mówiąc, że to głos sumienia?
Gdzie kończy się wiara, a zaczyna chłodna władza —
I kto odpowie za te słowa, gdy zapada cisza?

Zwrotka IV:
Gdy opadają słowa i zostaje tylko czyn,
Widać, kto naprawdę stoi po stronie prawdy.
Nie w podniesionym palcu ani w cudzych sądach,
Lecz w cichej odwadze, by myśleć własnym głosem.

Most:
A prawda nie krzyczy — prawda mówi cicho,
Bez gestów, bez sztandaru, bez obietnic na pokaz.
Trzeba mieć odwagę spojrzeć w nią bez lęku,
Nawet jeśli burzy to, co było wygodne.

Refren (na zakończenie):
Kto daje prawo, by sądzić innych w cudzym imieniu?
Kto stawia granice, mówiąc, że to głos sumienia?
Niech każde słowo mierzy się z odpowiedzialnością —
A cisza pyta dalej, gdy milkną głosy.