Onbreekbaar

[Verse 1]
Scherven op de grond, spiegel zegt ik ben gebroken
Stemmen in m’n hoofd, fluisteren, nooit gesproken
Gevangen in de mist, geen uitweg in zicht
Schaduw van mezelf, licht breekt maar raakt me niet

Rook kringelt op, dromen sterven in as
De tijd tikt verder, maar ik blijf op dezelfde pas
Muren bouwen hoger, hart wordt een vesting
Maar zelfs in die stilte blijft de pijn nog een zestiende

[Prechorus]
Tranen drogen snel, maar de littekens blijven
Oude wonden bloeden, zelfs zonder te snijden

[Chorus]
Onbreekbaar, maar toch voel ik de barsten
Elke slag die ik vang, snijdt dieper dan de laatste
Onbreekbaar, al doet het vuur me verbranden
Ik blijf staan, zelfs als ik op m’n knieën land

[Verse 2]
Elke adem voelt zwaar, longen vol met gewicht
Zoekend naar een horizon, maar m’n zicht blijft verlicht
Door de vlammen van het verleden, die blijven flikkeren
Elke stap vooruit, voelt alsof ik weer struikel in prikkeldraad

Herinneringen klauwen, ze laten me niet los
Foto’s in m’n hoofd, scheuren langzaam uit het kost
Maar in die chaos, in die storm van m’n geest
Vind ik kracht in de pijn, iets wat nooit meer verdwijnt