ALACAKARANLIK

Gün bitti sayılmaz…
Gece başlamadı henüz.
İnsan da bazen
Tam burada kalır.
Güneş inerken omuzlarıma
Sorular uzar gölgemle
Ne tamamen vazgeçtim hayattan
Ne de barıştım kendimle

Saatler susar bu vakitte
Şehir yarım nefes alır
İnsan en çok alacakaranlıkta
Kendine yakalanır

Kalabalıklar dağılır yavaş
Maskeler gevşer yüzde
Gündüz taşınan cümleler
Geceye kalır içimde

Bir yanım “devam” der usulca
Bir yanım “dur” diye fısıldar
İşte bu aralıkta
İnsan en gerçek halini tanır

[Nakarat]
Alacakaranlık içimde
Ne geceyim ne gündüz
Kaybolmakla bulmak arası
Bir yerde durur bu ömür

Alacakaranlık yüzümde
Gülsem de belli olur
Işıkla gölge arasında
Kalbim ağır ağır yorulur

[Verse 2]
Gündüz güçlü görünmek kolay
Gece hesap sorar sessiz
Kim ne der umrumda değil
Bu saatler bana özel, bensiz

Bazı hayaller uyanıkken
Bazıları karanlıkta gelir
İnsan kendini en çok
Işık çekilirken bilir

Telefon susar, dünya yavaş
Kalp ritmi netleşir
Yalanlar gündüz yakışır
Gece gerçekler yerleşir

Ben acele etmedim hayata
O yüzden geç kaldım sandılar
Ama alacakaranlıkta yürüyenler
Sabahı daha iyi anlar

[Ara Nakarat – içsel yükseliş]
Ne tam karanlık bu yol
Ne de aydınlık kadar rahat
Ama burada büyür insan
Sessizce, ağır ağır, sağlam adımlarla

[Nakarat – tekrar]
Alacakaranlık içimde
Ne geceyim ne gündüz
Kaybolmakla bulmak arası
Bir yerde durur bu ömür

Alacakaranlık gözlerimde
Söylemediğim çok şey var
Işık sönmeden önce
Kalbim kendimle konuşur biraz

[Outro – sakin kapanış]
Belki geceye kalacağım…
Belki sabaha varacağım…
Ama bildiğim bir şey var:

Alacakaranlıkta kalanlar
En gerçek olanlar.