Andrzejkowy Szept

Zanim noc otworzy swoje sekrety,
trzeba przygotować przestrzeń, w której magia będzie mogła oddychać.
Światła gasną jedno po drugim, aż zostaje tylko płomień świecy —
drżący jak oddech niewidzialnej dłoni.

Na stole lądują cienie: miska z wodą, klucz pamiętający cudze losy,
karty, które nie kłamią, choć mówią półsłówkami,
i wosk, który potrafi przybrać kształt tego, co dopiero nadchodzi.

Powietrze gęstnieje, jakby samo czekało na znak.
Wszystko jest gotowe.
Wystarczy wypowiedzieć myśl, którą skrywasz najgłębiej…
a magia odpowie.

I wtedy zaczyna się noc wróżb.

VERSE 1

W starym domu, gdzie cień o północy drży,
Świeca mruga jak oko, co widzi złe sny.
Na podłodze wosk tańczy, kształt mroczny przybiera,
A zegar krzywym tykaniem czas wieczoru otwiera.

CHORUS

Bo w Andrzejkową noc, gdy cisza gubi trop,
Przychodzą sny i znaki z zapomnianych wrót.
Jeśli dobrze się wsłuchasz, usłyszysz z tamtych stron
Andrzejkowy szept, co niesie przyszłość w dom.

VERSE 2

Buty idą parami, choć nikt ich nie pcha,
Ich stukot brzmi jak śmiech, co w strachu się chowa.
Lustra mgłą zarosły jak oczy duchów starych,
A z każdego odbicia wychodzą inne twarze, inne cienie, inne żary.

CHORUS

Bo w Andrzejkową noc, gdy cisza gubi trop,
Przychodzą sny i znaki z zapomnianych wrót.
Jeśli dobrze się wsłuchasz, usłyszysz z tamtych stron
Andrzejkowy szept, co niesie przyszłość w dom.

BRIDGE

Wosk skręca palce jak gałęzie drzew,
A każdy cień pod ścianą wydaje nowy dźwięk.
Karty szepczą tajemnice, co w popiele śpią,
A przyszłość śmieje się cicho, zbliżając się do mnie.

FINAL CHORUS

Bo w Andrzejkową noc nadchodzi inny świat,
Gdzie czas zaklina losy i zmienia każdy ślad.
A jeśli się nie boisz, spójrz w płomienia ton —
Andrzejkowy szept już niesie przyszłość w dom.