ZAKAZANE SERCA

Słyszysz mnie, choć świat Cię woła,
czujesz dreszcz — to moja dusza trwa.
Twój głos jak cień przez ściany płynie,
a ja wciąż słyszę, jak woła mnie mgła.

Nie mogę uciec od snów i pieśni,
co niosą imię, którego się lękam.
Twe oczy płoną wśród nocy cieni,
a serce milczy, choć drży jak świeca.

Nie bój się mnie, to tylko dźwięk,
to tylko miłość, której świat nie zna.
Niech świat zamilknie, niech płonie lęk,
bo w Tobie żyję — choć to zdrada.

Zakazane serca, w ogniu i we mgle,
połączeni śpiewem, co przekracza sen.
Miłość jak klątwa, co spala nas w pół,
Ty mój anioł, ja Twój ból.

Twój dotyk chłodny jak marmur bram,
a jednak w nim czuję dom.
Gdy Cię tracę, świat gaśnie sam,
a cisza krzyczy Twym imieniem wciąż.

Nie mogę, nie chcę, lecz wiem,
że wrócę, gdy wezwiesz mnie snem.
Bo jesteś światłem, co pali mrok,
mą wieczność, mój grzech, mój głos.

Niech czas się zatrzyma,
niech zgaśnie świat,
niech nikt nie słyszy, co w sercu gra.
Bo w każdej nucie brzmi Twój ślad,
jak zakazany płomień gwiazd.

Zakazane serca, w ogniu i łzach,
choć niebo nas dzieli, trwamy w snach.
Ty jak modlitwa, ja jak cień,
w miłości, co nigdy nie spełni się.

Żegnaj...
Śnij mnie...
Zakazane serca — wśród gwiazd.