Вилли и халат

An Bhalláid faoi Liam Ó Caoimhlin

Rann 1
Éist, a Éire, le sean-scéal ársa,
Faoi chlann láidir i ngleannta an iarthair,
Áit a dtagann ceo ó na sléibhte glasa
Agus a gcoinníonn na túirnín ainmneacha na sinsear.

Bhronn an rí brat dá ghualainn orthu —
Comhartha dílseachta, onóra, cairdis síoraí.
Ó shin, coimeádadh an relic mar naomhóg,
Faoi dhíon na ndroim dair, in aice an teallaigh.

Curfá
Och, caoineann Liam, oidhre Ó Caoimhlin,
I ndiaidh an bhronntanais mhóir, imithe sa dorchadas.
A bhrat ríoga, a naomhóg chaillte,
Leis an ngaoth is an macalla d’imigh san oíche.

Rann 2
Céad geimhreadh caite, agus d’imigh an brat,
Mar a thóg na Síoga liath é.
Anois níl ach ciste folamh sa chaisleán,
Agus brón gan suaimhneas i gcroí Liam.

Ach thug sé mionn: “Tabharfaidh mé an naomhóg ar ais,
Fiú má bhíonn mo chosán trí shléibhte is farraigí.
Má aimsítear brat an ríogh,
Lasfaidh onóir na clainne mar lasair na tine.”

Curfá
Och, caoineann Liam, oidhre Ó Caoimhlin,
I ndiaidh an bhronntanais mhóir, imithe sa dorchadas.
A bhrat ríoga, a naomhóg chaillte,
Leis an ngaoth is an macalla d’imigh san oíche.

Críoch
Lig do na báird canadh i dtábhairní Átha Cliath,
I gConnachta, agus i gCill Chainnigh ársa:
Faoi Liam a bhí ag cuardach onóra na sinsear,
Agus faoin mbrat a lonraíonn mar sholas síoraí.