droga

Jakiej to potrzeba siły, żeby wiersze wychodziły?
Pisać mądrze, pisać szczerze, ja coś skrobnę na papierze,
W ustach susza, to katusza, nawet ręka się nie rusza,
I rysować nic nie mogę, bo swych myśli nie przemogę,
Nic nie idzie, tak jak trzeba, umysł jak ścinane drzewa,
Pustka głowę mą zapełnia i bezradność mnie wypełnia.

Zamiast weny same dziury, chcę przegonić z głowy bzdury,
Martwię się tym nieprzerwanie, co z mych myśli pozostanie,
Czy być sobą, czy coś zmienić, żeby ktoś mógł mnie docenić,
I choć czasem ktoś pochwali, są tacy, że lepiej bym narysowali,
Zdaję sobie z tego sprawę, lecz ja ciągle myślę, Piję kawę,
jak poprawić lub ulepszyć, kiedy umysł się zaczyna męczyć.

I Idę ciemną doliną umysłu, błąkam się i szukam pomysłu.
Bóg natchnie mocą mą duszę, a ja zacznę tworzyć i przerwę katusze.
Dobre myśli znów powrócą i bezradność mą ukrócą.

Zamykam oczy i zasypiam, śnię o tym czego nie mam,
Coś minęło bezpowrotnie, chwile złudne i ulotne,
I kiedy myśl okrutna i zła wypełni moje serce jak mgła,
Każdy uważa, że mnie zna, przeszywa mnie to aż do cna,
Będąc sobą, jestem niewygodny, bo mam swoje zdanie i poglądy,
Każdy chce, żebym był pokorny, większość nie widzi, że jestem zdolny,
Mnogość uwag, które zabolały, ludzi myślących po prostu mały,
Nie jestem, jak chcą inni, doskonały.

Radość wymazał, że nie świat, czuję się jak stary grat,
Emocje muszę ciągle tłumić, boję się nawet przytulić,
Tyle razy mówiłem dość, to wszystko sprawia mi przykrość,
Nie mogę wyzbyć się bólu z duszy, moja psychika i świat się kruszy,
Chciałbym zrobić coś dla ludzi, życzę jak pętla w nuży i nudzi.
Czy ktoś jeszcze się łudzi?
Że coś będzie, że mnie w przyszłości nikt nie rozumie mojej przypadłości,
Świat coraz większy od samotności, a ludzie chorzy od samolubności.