Паэт

Ад ро́дных ниу ад ро́днай ха́ты
У па́нски двор дзеля́ красы́
Яны́ бязро́дныя узя́ты
Ткаць залаты́я паясы́

И цягам до́угия часины
Дзяво́чыя забы́ушы сны
Свае шырокия тканины
На лад пярсицки ткуць яны́

Чый гэта верш
И хто не ве́дау гэта
Багдано́вича Максима
Беларускага народнага паэта

Пясня́р у Вильне быу надхнёны
Але на Волге ужо цягам ча́су жыу
Нажаль так склауся лёс яго́ нядоуги
И на той свет зыйшо́у ён маладым

А за сцяно́й смяецца поле
Ззия́е неба з-за вакна́
И думки мкнуцца мима воли
Тады дзе расцвяла вясна

Дзе блишча збожжа у яснай да́ли
Синеюць мила васильки
Хало́дным срэбрам ззя́юць хва́ли
Миж гор лиючайся раки

Цямнее край зубча́ты бора
И тчцэ забыушыся рука
Замиж пярсидскага узо́ра
Цвяток радзимы василька

Чый гэта верш
И хто не ве́дау гэта
Багдано́вича Максима
Беларускага народнага паэта

Пясняр у Вильне быу надхнёны
Але на Волге ужо цягам ча́су жыу
Нажаль так склауся лёс яго́ нядоуги
Не датварыу не далюбиу

Чый гэта верш
Так ведай гэта
Багдано́вича Максима
Беларускага народнага паэта

Цямнее край зубча́ты бора
И тчцэ забыушыся рука
Замиж пярсидскага узо́ра
Цвяток радзимы василька

Замиж пярсидскага узо́ра
Цвяток радзимы василька

Цвяток радзимы василька